Słowniczek liturgiczny: Co to jest hostia?

Hostia (łac. hostia – ofiara, zwierzę ofiarne) – opłatek z mąki pszennej, w kształcie koła, nierzadko ozdabiany krzyżem lub motywami religijnymi, w obecnej formie używany od XII w.

Rozróżniamy dużą hostię (w czasie Eucharystii spożywaną przez celebransa, a w czasie nabożeństw umieszczaną w monstrancji) i małe komunikanty rozdzielane wśród wiernych. Komunikanty przed konsekracją różnią się tylko kształtem od wigilijnych opłatków. Po konsekracji zmienia się ich substancja – stają się Ciałem Chrystusa – ale wszelkie cechy rejestrowane przez nasze zmysły (kształt, zapach, smak itd.) pozostają bez zmian.

Komunikanty konsekrowane (Ciało Chrystusa) przechowywane są w specjalnej, pozłacanej puszce umieszczanej w tabernakulum. Zasadniczo Najświętsze Postacie przechowuje się dla chorych i na nabożeństwa odprawiane poza Mszą Świętą. W czasie każdej Eucharystii powinno się konsekrować tyle komunikantów, by wystarczyło dla wszystkich przyjmujących Komunię św.

W Kościele wschodnim zamiast hostii używa się prosfory (chleb pszenny niekwaszony, wypiekany w kształcie małych bułeczek).

Celem Eucharystii jest, aby wierni nie tylko ofiarowali i spożywali niepokalaną Hostię, lecz by uczyli się samych siebie składać w ofierze Bogu i drugiemu człowiekowi. Dać się połamać i zjeść przez innych – to ideał, który ukazał Jezus Chrystus i droga do prawdziwego szczęścia.