Stworzył do nieśmiertelności

Spokojna lektura czytań liturgii słowa XIII niedzieli zwykłej odkrywa dwie prawdy, zdawać by się mogło oczywiste, a jednak trzeba się nad nimi zatrzymać.

Ewangelia ukazuje Chrystusa w Jego zbawczym, to znaczy ratującym działaniu. Z postawy Chrystusa wynika, że egzystencja człowieka jest zagrożona przez śmierć, której szczególnym zwiastunem może być choroba, nawet wówczas, kiedy jest ona chwilowo opanowywana przez medycynę. Prawda o tym zagrożeniu jest taka, że człowiek pozostaje wobec niego bezsilny i tylko ostateczna interwencja Boga może go uratować. Fakt bezsilności człowieka wobec śmierci legł u podstaw refleksji i pytań o nią, na które człowiek do dziś nie umie odpowiedzieć. I zapewne ta niemoc odpowiedzi zrodziła zaskakujący sposób reagowania: współczesny człowiek próbuje wyeliminować ze swojej świadomości pytanie o kres, o koniec i tym samym o sens. „Future is now” – przyszłość jest teraz i cały sens życia pragnie skoncentrować na nieustannej zmianie, nie pytając o kres. Wyżej wspomniane czytania liturgii słowa pragną ukazać fałsz takiej postawy.

Pytanie o śmierć podejmuje Księga Mądrości. „Śmierci Bóg nie uczynił… Stworzył bowiem wszystko, aby było” (Mdr 1,13-14). Życie jest darem, choć ciągle znajduje się w zagrożeniu, a to znaczy, że również człowiek może przyczyniać się do swojej śmierci. Jako przyczyna śmierci wymieniona została niesprawiedliwość (Mdr 1,15).

To zapewne motyw niesprawiedliwości sprawia, że pedagogia Kościoła wprowadziła w liturgię czytań czytanie z Drugiego Listu do Koryntian. Życie chrześcijanina ukazane jest tutaj jako troska o ubogich, którą wprost określono jako łaskę: „tak też obyście i w tę łaskę obfitowali” (2 Kor 8,7). To jest druga prawda liturgii słowa: troska o ubogich, a szerzej troska o równość, czyli sprawiedliwość społeczną, która ma wymiar eschatologiczny, jest bowiem myśleniem o śmierci, czyli o kresie i ratunku, z jakim przychodzi Chrystus.

W ten sposób została nam odsłonięta mądrość, której człowiek nie potrafi wymyślić, a dzięki której staje się w pełni człowiekiem. Do takiego wniosku chce nas doprowadzić Papież Benedykt XVI swoim przesłaniem: „Trwajcie mocni w wierze”. Dopiero wiara stwarza odpowiednią przestrzeń spotkania i dialogu człowieka z Bogiem, gdzie Bóg komunikuje człowiekowi mądrość dla niego nie do wymyślenia. Gubiąc tę przestrzeń, pozbawiając się tej mądrości, człowiek zostaje sam na sam ze sobą i ze swoją mądrością – to znaczy, że zostaje mu już tylko jego własny egoizm, egocentryzm, własna próżność i pycha.

Człowiek jest tajemnicą. Są takie sprawy, których przy pomocy techniki się nie rozwiązuje, można to zrobić jedynie poprzez miłość, ofiarę, poświęcenie, oddanie, przebaczeniem – jednym słowem przez krzyż. W tym duchu trzeba rozumieć zakończenie tekstu z Księgi Mądrości omawianej liturgii słowa: „Bo do nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności” (Mdr 2, 24).