Znali cel ? Dom Ojca

Ląd – ostatnia przystań

Metropolita gnieźnieński odwołując się do charakteru spotkania, podkreślił wyjątkowość miejsca, jakim jest Ląd nad Wartą oraz salezjański klasztor. – Przeżywamy dzisiaj 72. rocznicę wywozu kapłanów przebywających w przejściowym obozie w Lądzie do obozu zagłady w Dachau. Poświęcimy także ołtarz męczenników II wojny światowej. Z historii dobrze wiemy, że obóz dla duchowieństwa w Lądzie zaczął funkcjonować już w pierwszych dniach stycznia 1940 r. Od 7 stycznia Gestapo zwoziło do Lądu duchownych diecezjalnych oraz kapłanów zakonnych. Byli wśród nich księża i klerycy z diecezji: włocławskiej, gnieźnieńskiej, warszawskiej, poznańskiej, płockiej i częstochowskiej oraz salezjanie, orioniści, oblaci, zmartwychwstańcy, misjonarze Świętej Rodziny. Obóz funkcjonował w lądzkim klasztorze do 28 października 1941 r. – mówił prymas Polski.

Abp Józef Kowalczyk podkreślił, że „dla większości więzionych tu duchownych Ląd stał się ostatnią przystanią wiodącą do Dachau i innych obozów koncentracyjnych, gdzie kilkudziesięciu z nich okryło się chwałą męczeństwa”. – Pośród 108 męczenników wyniesionych na ołtarze przez papieża Jana Pawła II w czasie jego pielgrzymki do ojczyzny w 1999 r. znalazło się pięciu kapłanów i dwóch kleryków, którzy jeden z etapów swojej męczeńskiej drogi przeżyli w tym klasztorze. Byli to: ks. Henryk Kaczorowski, ks. Józef Straszewski, alumn Tadeusz Dulny, alumn Bronisław Jerzy Kostkowski, ks. Franciszek Drzewiecki, ks. Michał Oziębłowski, ks. Michał Woźniak oraz bp Michał Kozal ogłoszony błogosławionym przez Jana Pawła II w 1987 r. – przypomniał.

Zwycięstwo nad miłością

W trakcie Eucharystii, koncelebrowanej przez biskupa bydgoskiego Jana Tyrawę, biskupa włocławskiego Wiesława Meringa i biskupa kaliskiego Edwarda Janiaka, został poświęcony ołtarz ku czci kapłanów męczenników, wśród których znajdowali się patroni Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Bydgoskiej – wspomniani bp Michał Kozal oraz alumn Bronisław Jerzy Kostkowski.

Prymas Polski przypomniał, że z Lądu wywieziono w pierwszej kolejności prawie wszystkich salezjanów. Działo się to w święto Wniebowzięcia NMP 15 sierpnia 1940 r. Duchowni trafili do Buchenwaldu, a następnie do Dachau. Kolejnym transportem, który miał miejsce 26 sierpnia – w uroczystość NMP Częstochowskiej – pojechali kolejni kapłani. Pozostał tylko bp Michał Kozal oraz kilku księży. – Z jednej strony wyruszali w nieznane, pełni obaw, strachu, smutku rozstania, ludzkiego przerażenia. Z drugiej strony, jako kapłani, mieli w sobie to niesamowite zaufanie, które pozwala wyciszyć to, co ludzkie, i odejść w to, co tylko pozornie jest obce, a co jest przecież obietnicą samego Boga. Kapłaństwo zawsze kierunkuje na Boga. Może się nawet nie domyślali, jak trudna to będzie droga, ale znali cel – dom Ojca. Do tego potrzeba było silnej i nieugiętej wiary. Dlatego właśnie niektórych z nich nazywamy dziś błogosławionymi, szczęśliwymi – mówił abp Kowalczyk.

Prymas zakończył swoja homilię słowami bł. Jana Pawła II, które wypowiedział podczas beatyfikacji męczenników II wojny światowej. – Racz mnie umocnić, Panie, znakiem Twego krzyża, i spraw, abym tak, jak ten krzyż z relikwiami świętych noszę na swojej piersi, tak zawsze miał w myśli i pamięć męki Twojej i zwycięstwo, jakie odnieśli Twoi męczennicy. To modlitwa, jaką biskup odmawia, nakładając krzyż pektoralny.

Postawa życia męczenników przetrzymywanych w lądzkim opactwie była potwierdzeniem zwycięstwa nad miłością.

KLERYCY WSD DIECEZJI BYDGOSKIEJ

MARCIN JARZEMBOWSKI