Rok z Pauliną Jaricot

Z tej okazji Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce zaplanowały szereg inicjatyw zmierzających do upowszechnienia dzieł tej niezwykłej niewiasty. Informacje o wydarzeniach „Roku z Pauliną Jaricot” można znaleźć w internecie pod adresem: www.paulinajaricot.missio.org.pl.

Przyszła na świat 22 lipca 1799 r. w Lyonie w rodzinie zamożnego przemysłowca. Jako siedemnastoletnia dziewczyna przeżyła przełom duchowy: zrezygnowała z dostatku, złożyła prywatny ślub czystości i zaczęła żyć na  podobieństwo robotnic lyońskich. Fileas, jej brat, przygotowywał się w paryskim Seminarium św. Sulpicjusza do wyjazdu na misje w Chinach. W 1819 r. postanowiła zorganizować – z grona robotnic skupionych w Stowarzyszeniu Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Pana Jezusa – grupy wsparcia misji: początkowo dziesięcioosobowe, potem każda z nich próbowała pozyskać kolejnych dziesięć osób, a wówczas zawiązywały się w setki, itd. Każdy z uczestników modlił się codziennie w intencji misji i udzielał skromnego wsparcia materialnego. 3 maja 1822 r. inicjatywa wspomagania misji została  formalnie przejęta przez Stowarzyszenie Rozkrzewiania Wiary, a Paulina usunęła się w cień. Sto lat później Dzieło zostało uznane przez Piusa XI w motu proprio Romanorum Pontificum za „papieskie”, czyli za oficjalny organ Stolicy Apostolskiej.

Według zamysłu Pauliny Jaricot misje miały wspierać również grupy modlitewne. W 1826 r. narodził się fenomen Żywego Różańca, którego uczestnicy tworzą żywe Róże. Każda osoba w ramach swojej Róży rozważa przez miesiąc jedną z tajemnic, odmawiając codziennie dziesiątkę Różańca, dzięki czemu wszyscy razem odmawiają cały Różaniec. W konsekwencji każdy członek Róży zyskuje taką zasługę, jakby codziennie odmawiał cały Różaniec. Przez długie lata Róże liczyły – według tradycyjnego układu Różańca – po 15 osób, a po dodaniu przez bł. Jana Pawła II tajemnic światła mają najczęściej po 20 osób. 

Paulina Jaricot angażowała się nie tylko w kolejne projekty wspomagania misji, ale wspierała również w latach 30. protesty robotnicze. Podjęła także próbę założenia przedsiębiorstwa, którego udziały miały należeć do robotników, ale malwersacje oszustów sprawiły, że straciła cały majątek. Zmarła w ubóstwie i zapomnieniu 9 stycznia 1862 r. Po latach, w 1963 r., Jan XXIII podpisał dekret stwierdzający heroiczność jej cnót.