Korona cesarska i habit - św. Adelajda

Ta światła niewiasta uznawana jest powszechnie za najwybitniejszą kobietę X wieku. Ka­nonizowana w 1097 r., w ikonografii przedstawiana jest jako jałmużnica, z insygniami władzy, często z repliką budynku kościel­nego na dłoni. Odbiera cześć m.in. jako patronka młodych panien i wdów, wygnańców i więźniów, a także rodzin wielodzietnych i osób znieważanych. 

Urodziła się ok. 931 r. Jej matką była Berta Szwabska, ojcem – król Burgundii Rudolf II, zaś dziadek Adelajdy, Burchard II, był księciem Szwabii. Miała 16 lat, kiedy wydano ją za mąż za Lotara II, króla Italii. Urodziła mu córkę Emmę. Cztery lata póź­niej małżonek zmarł, prawdopodobnie otruty przez jednego ze swych rywali o władzę, Berengara z Ivrei, który doprowadził do uwięzienia młodej wdowy. Zamierzał w taki sposób zmusić  ją do poślubienia swego syna. Ona jednak zdołała zbiec i schronić się w Canossie u hrabiego Adalberta Atto. Kiedy Berengar z wojskiem przystąpił do oblężenia miasta, Adelajda zwróciła się o pomoc do króla Niemiec Ottona I Wielkiego, który na czele armii wyruszył do Italii. Po pokonaniu Berengara w 951 r. pojął Adelajdę za żonę. W 962 r. Jan XII nałożył im korony cesarskie i tak zo­stała małżonką pierwszego cesa­rza Niemiec. Urodziła mu czworo dzieci, z których dwoje, Henryk i Bruno, wcześnie zmarło, Matylda została po latach ksienią w Quedlinburgu, a Otton II kolejnym cesarzem. Kiedy Adelajda po raz drugi owdowiała, regentką obok niej została niechętna jej synowa Teofona – córka cesarza bizantyj­skiego. Zmusiła ona  Ottona II, aby zesłał własną matkę na banicję. Powróciła dopiero po śmierci nie­godziwej synowej, dzięki wsparciu arcybiskupa Moguncji, Willigisa. W 995 r. Otton mianował ją wicekrólem Italii, dzięki czemu sprawowała rządy w imie­niu mało­letniego syna. Wówczas okazało się, jak niepospolite są jej zalety. Była bowiem nie tylko władczynią światłą i roztropną, ale i miłosierną. Wznosiła liczne świątynie i klasztory – m.in. opactwa w Peterlingen, Pavii i Seltz nad Renem, troszcząc się o zachowanie pokoju i  przeprowadzając w cesarstwie reformy administracyjne oraz finansowe. W gronie jej doradców znalazły się takie osobistości, jak np. św. Adal­bert z Magdeburga czy św. Odylon, opat benedyktynów z Cluny, centrum ówczesnych reform kościelnych. To dzięki temu ostatniemu posiadamy żywot św. Adelajdy, która ostatnie lata życia miała spędzić jako mniszka w murach założonego przez siebie klasztoru be­nedykty­nek w Seltz w Alzacji, niedaleko Kolonii. Zmarła 16 grudnia 999 r.