Św. Magnus z Fissen - 6 września

Łacińskie imię Magnus oznacza człowieka wielkiego. Nasz - raczej mało znany - święty, ukazywany jest w ikonografii jako mnich, który uzdrawia człowieka niewidomego. Artyści uwiecznili go jako brodatego misjonarza, z pastorałem w ręku, a u jego stóp umieścili smoka, bo szatan miał często odwodzić go od podjęcia pracy misyjnej. Szczególnym kultem otaczany jest w Szwabii, Szwajcarii, Tyrolu i Bawarii; często zaliczano go tam do grona tzw. Czternastu Wspomożycieli.

Wspomnienie o św. Magnusie zawdzięczamy Teodorowi, jednemu z jego towarzyszy, a także Hermenrykowi z Ellwagen. W 847 r., kiedy - na mocy dekretu metropolity Moguncji - przeniesiono jego relikwie do szwajcarskiego Sanct Gallen, ukazał się jeszcze jeden jego życiorys. Długo uważano, że pochodził z Irlandii i należał do grona osób towarzyszących wędrówkom apostolskim św. Kolumbana oraz św. Galla. Cały kłopot jednak w tym, że obaj święci żyli w pierwszej połowie VII w., a więc musiałby liczyć wówczas, bagatela, dwieście lat! Wiadomo jednak, na pewno, że dorastał duchowo w słynnym opactwie St. Gallen, które podlegało wpływom iroszkockim. Marzył o pracy apostolskiej, toteż opuścił klasztor i udał się jako misjonarz w głąb Szwajcarii, a później do Niemiec. Na swojej pierwszej placówce w szwajcarskiej Konstancji pozostawił później ucznia, wspomnianego już Teodora, a sam udał się do Tosso i Főssen, gdzie pozostał aż do śmierci. Założył tam swoją pustelnię, dając początek wspólnocie, podobnej do zakonnych; starał się połączyć pracę apostolską z duchem surowej ascezy. Być może w 771 r., za zgodą papieża Stefana IV, przyjął święcenia biskupie.

Zmarł w 772 r., a potem na jego grobie wybudowano kościół. Bywa wzywany w chwili, gdy uprawom zagrażają insekty, a także jako orędownik chroniący ludzi przed ukąszeniami wężów.