Diament w pierścieniu fal

                                                                             

     Malownicza wieś Ostrowąs, usytuowana nad brzegiem jeziora Plebanka, położona jest kilka kilometrów od Aleksandrowa Kujawskiego i Ciechocinka, pomiędzy Toruniem i Włocławkiem (województwo kujawsko-pomorskie). Według najstarszych informacji z 1185 r. osada wraz z kościołem pod wezwaniem św. Józefa należała do konwentu zakonnego sióstr norbertanek z Płocka. Te dane stawiają Ostrowąs w rzędzie najstarszych osad, w których rozwijało się chrześcijaństwo na ziemiach polskich. Parafia erygowana została w latach 1325–1327. Późniejsza drewniana świątynia pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny powstała w roku 1527, przetrwała jednak tylko sto lat. W 1631 r. Albert Słupski, przełożony klasztoru Norbertanów z Płocka, wystawił nowy drewniany kościół, który w 1672 r. konsekrował biskup włocławski Mikołaj Gniewosz. Już wówczas główny jego ołtarz ze słynącym łaskami obrazem Najświętszej Maryi Panny cieszył się przywilejami Stolicy Apostolskiej. W roku 1816 – po kasacie zakonu norbertańskiego – podupadły kościół został rozebrany, a dla miejscowych wiernych wybudowano drewnianą kapliczkę. Budowę murowanego kościoła rozpoczęto w 1863–1864 r. Również ta budowla nie wytrzymała próby czasu, w związku z czym niedługo potem rozebrano ją, stawiając drewnianą kaplicę. Obecną świątynię wybudowano w latach 1914–1921. Konsekracji dokonał 8 września 1925 r. bp Wojciech Owczarek. Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowąsie w latach 1950–1978 znajdowała się pod opieką księży michaelitów, od 1978 r. wróciła pod opiekę duchowieństwa diecezjalnego. Proboszczem, który objął wówczas parafię i zapisał się w niezwykle wdzięcznej pamięci parafian był ks. Jan Matusiak. Zorganizował on sanktuarium i przygotował uroczystości koronacyjne obrazu w 1986 r.

    

 

     Cud w aureoli światła

     

Początki kultu obrazu Najświętszej Maryi Panny w Ostrowąsie osnute są legendą, podająca, iż na wzgórzu, nad południowym brzegiem jeziora Plebanka, pasterka pilnująca stada zauważyła na drzewie obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem na ręce w otoczeniu aniołów. Nigdy wcześniej go tu nie było. Wieść o niezwykłym znalezisku szybko rozeszła się po okolicy i przed wizerunkiem Matki Bożej zaczęli gromadzić się wierni przejęci cudownością wydarzenia. Mieszkańcy uznali to za znak upodobania sobie przez Maryję Ostrowąsa, jako miejsca Jej kultu. Po jakimś czasie obraz przeniesiono jednak do położonego po drugiej stronie jeziora Brzeźna, w którym planowano budowę kościoła. Stąd jednak, jak głosi podanie, obraz „uszedł przez jezioro (...) nocą, w aureoli blasku i niezwykłego światła” na pierwotne miejsce, zostawiając na tafli wody widoczną „drogę Matki Bożej”. To wydarzenie odczytano jednoznacznie, że Maryja upodobała sobie i dopomina się o Ostrowąs, jako miejsce swej obecności na ziemi kujawskiej. Wdzięczni za ten wybór i obfitość zsyłanych łask mieszkańcy regionu nazwali ją Panią Kujaw. Usypali wzgórze nad brzegiem jeziora i wybudowali murowaną świątynię. Obraz Matki Bożej umieścili w głównym ołtarzu ostrowąskiego kościoła. 

  

     

  Barokowy wizerunek Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem adorowanej przez aniołów jest dziełem nieznanego autora. Ze sposobu przedstawienia Świętych Postaci wnioskować można, że dzieło wzorowane jest na wizerunku Salus Populi Romani z rzymskiej bazyliki Santa Maria Maggiore, który w polskim nazewnictwie określany jest jako Matka Boska Śnieżna. Namalowany został według kanonu ikonograficznego Hodegetrii i przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem siedzącą na tronie i odbierającą hołd od Trzech Mędrców, których obecności możemy się domyślać, gdyż nie zostali ujęci w ramach obrazu. Oblicze Maryi przedstawia twarz młodej niewiasty o ciemnych oczach, z wyraźnie zarysowanymi brwiami, wąskim, prostym nosem. Oczy Matki Bożej patrzą z wielkim spokojem, a usta zdają się lekko uśmiechać. Postać Matki Bożej jest pełna spokoju i dostojeństwa. Dynamicznego akcentu nadaje obrazowi Dzieciątko siedzące na lewym Jej ręku. Wizerunek Maryi i Dzieciątka zdobią srebrne sukienki, a od czasu koronacji – złocone korony papieskie.