Św. Jadwiga Śląska - niewiasta dzielna

Ów pozornie zadziwiający fenomen ma racjonalne uzasadnienie, bo od stuleci oręduje ona ludziom ubogim i zadłużonym. Jest również patronką małżeństw i rodzin, pojednania oraz współpracy między narodami, a także budowanych kościołów. Dla nas, Polaków, to przede wszystkim jedna z patronek ojczyzny i Śląska. A darzymy ją wyjątkową atencją, bo to przecież 16 października – w dniu jej liturgicznego wspomnienia – Piotrem naszych czasów został bł. Jan Paweł II.  Podczas drugiej pielgrzymki do Polski, w homilii wygłoszonej 21 czerwca 1983 r. we Wrocławiu, Ojciec Święty przypomniał ten fakt, nazywając św. Jadwigę „niewiastą dzielną”.

Była niemiecką księżną, wywodzącą się z hrabiowskiego rodu. Urodziła się ok. 1178–1180 r., jako najstarsza córka – spośród ośmiorga dzieci – Bertolda IV, księcia Melanii, i Agnieszki von Rochlitz z rodu Wettynów. Wychowywała się na zamku bawarskim Andechs. Jej siostra była przełożoną benedyktynek w Kitzingen k. Würzburga, dokąd została wysłana, aby zdobyć stosowne wykształcenie. Po latach przybyła do Polski i – z racji dynastyczno-rodowych oraz politycznych – została małżonką Henryka I Brodatego, władcy Wielkopolski, któremu powiła siedmioro dzieci. Chociaż była Niemką, troszczyła się o polską rację stanu, np. broniąc  polskości ziemi lubuskiej, a na dworze zachowała zwyczaje polskie i sama mówiła po polsku. Jej dwór wyróżniał się karnością i dobrymi obyczajami. Po latach, 9 kwietnia 1241 r., syn, Henryk II – który zyskał przydomek „Pobożny” – poległ pod Legnicą, powstrzymując najazd Tatarów, dzięki czemu już wtedy Polska stała się „przedmurzem chrześcijaństwa”. Głęboko wierzący małżonkowie wykazywali troskę o rozwój Kościoła, a Jadwiga prowadziła szeroko zakrojoną działalność dobroczynną, fundując kolejne szpitale, klasztory i kościoły, m.in. klasztor cysterek w Trzebnicy. Po 19 latach małżonkowie złożyli przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem ślub czystości, a kiedy mąż zmarł, Jadwiga przekazała rządy Annie – żonie Henryka Pobożnego – i osiadła w trzebnickim klasztorze, którego przełożoną była Gertruda, jedna z jej córek. Zatroskana o życie religijne mieszkańców Śląska sprowadziła tam duchownych z Niemiec. Zmarła 15 października 1243 r. w Trzebnicy, gdzie została pochowana. 24 lata później kanonizował ją Klemens IV.