Logo Przewdonik Katolicki

Chwała

kard. Gianfranco Ravasi
Fot.

Święty, Święty, Święty jest Pan zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały (Iz 6, 3)

 

"Święty, Święty, Święty jest Pan zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały" (Iz 6, 3)

 

"I rzekł Mojżesz: «Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę». Pan odpowiedział: [...] «Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu»" (Wj 33, 18. 20). Ten dialog Pana z Mojżeszem ma kapitalne znaczenie dla zrozumienia biblijnego pojęcia "chwała". Jest ona utożsamiona z Boskim obliczem, czyli z osobą Boga i Jego objawianiem się. Ma zatem odniesienie do samej Bożej tajemnicy, która może się odsłaniać, ale jednocześnie pozostaje zakryta, jako że jest nieskończona, wieczna, transcendentna i tym samym "niewyczerpywalna" dla ludzkiego spojrzenia i umysłu.

Hebrajskim terminem oznaczającym chwałę jest kabôd, który dosłownie wskazuje na coś "ważkiego, ważnego". Bóg bowiem przygniata nas swą wielkością i oślepia swym światłem. Niemniej nie zamyka się w swym wspaniałym i niedostępnym świecie, lecz ukazuje się na górze Synaj, spowity w obłok i ogień: "Ukazała się im się w obłoku chwała Pana [...] A widok chwały Pana był w oczach Izraelitów jak ogień pożerający na szczycie góry" (Wj 16, 10; 24, 17). Chwała Boża zamieszkuje także w świątyni i stamtąd promieniuje na cały świat, jak głosi opowiadanie o powołaniu proroka Izajasza, kiedy to chwała spadła na świątynię syjońską, wprawiając ją w drgania, lecz ogarnęła również całą ziemię (6. 3).

Wysławianie chwały Bożej jest zatem wyznawaniem wiary w Jego tajemnicę, ale i uznaniem Jego skutecznej i zbawczej obecności: "Przyznajcie Panu, synowie Boży, przyznajcie Panu chwałę i potęgę [...] W Jego pałacu wszystko woła: «Chwała!»" (Ps 29, 1. 9). Chwała Boża, która świeci w niebie ("Chwała na wysokości Bogu" śpiewane przez aniołów w Boże Narodzenie), objawia się najjaśniej w Jezusie Chrystusie. Podkreśla to szczególnie ewangelista Jan, którego dzieło dzieli się często na dwie części: "księgę znaków" kreślącą publiczną działalność Chrystusa i "księgę chwały" opisującą Mękę i Paschę. Nie bez powodu sam Jezus u progu Męki oświadcza: "Nadeszła godzina, aby został otoczony chwałą Syn Człowieczy [...] Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył" (J 12, 23; 17, 1).

Chwała Ojca, czyli bóstwo, obecna jest więc również w Chrystusie: "Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał" (17, 5). Jest to wielki chrześcijański przełom – chwała Boża objawia się w człowieku, Jezusie z Nazaretu. I dlatego chrześcijanin może mieć nowy i bezpośredni ogląd chwalebnej rzeczywistości Boga: "I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca" (1, 14). Wprawdzie jest to chwała nie w pełni odsłonięta, ponieważ nasze ograniczenia nie pozwalają nam dojrzeć tego ogromu światła, jednak kiedy dokona się ostateczne spotkanie w doskonałej komunii z Bogiem, wówczas także my zostaniemy zanurzeni w chwale Bożej: "Chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My" (17, 22).

Uwaga na marginesie: w grece Nowego Testamentu "chwała" to doxa, słowo, które powraca 166 razy (a czasownik doxazo – 61 razy) i które odwołuje się do ukazywania się; jest to splendor potęgi i wielkości, która teraz "ukazuje się" nam w Chrystusie Jezusie.


 

Aborcja - w kulturze typu rolniczego, jaką była kultura biblijna, dobrowolne pozbycie się płodu było nie do pomyślenia, ponieważ oznaczało między innymi utratę syna, czyli rąk do pacy w polu, lub córki, źródła macierzyńskiej płodności. Ponadto na płaszczyźnie religijnej życie uznawane było za wyłączny dar Boga, który był jego opiekunem i gwarantem. Samoistne poronienie postrzegane było jako nieszczęście i tragedia (pośrednio w Koh 6, 3). Św. Paweł porównuje siebie do "poronionego płodu", by podkreślić, że jest "ostatnim" i "najmniejszym" z apostołów (1 Kor 15, 8-9).

 

Serafin - zaliczani do aniołów dworu Bożego wraz z cherubinami wkraczają na scenę w opowiadaniu o powołaniu Izajasza (6, 2). Ich nazwa zawiera aluzję do czegoś "gorejącego" jak płomień albo do obrazu węża. Wiadomo że – jak w przypadku cherubinów – przedstawiając tych aniołów Biblia przejęła symbole (często zwierzęce) z religii egipskiej czy mezopotamskiej.

 

Tłum. Dorota Stanicka-Apostoł

 

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki