Św. Brygida z Kildare i cuda natury

Ta irlandzka święta, uznawana za matkę życia zakonnego na Zielonej Wyspie, słynęła z wielkiej gościnności, hojności i miłosierdzia wobec ubogich. A powiadano o niej, że w razie potrzeby potrafiła nakłonić do współpracy nie tylko inne osoby, ale i siły natury.

Pewnego dnia, kiedy już rozdała z mniszkami całą żywność, jaką dysponowała, nadeszła wiadomość, że niebawem przybędzie do jej klasztoru kilku biskupów, którzy liczą na gościnę. Mniszki były zdruzgotane, bo spiżarnia świeciła pustkami. Ale Brygida, znana z pogody ducha, poleciła jednej z nich, aby uprosiła kury o zniesienie kilku jajek, drugiej – by przemówiła do drzew i poprosiła o owoce, jeszcze innej – by łagodnie nakłoniła krowy do tego, aby dały trochę mleka. I stało się tak jak chciała, a na dodatek kiedy zajrzała do piekarnika, znalazła w nim kilka świeżo upieczonych chlebów. Wieczerzę udało się wyprawić, a była na tyle okazała, że biskupi zgodnie orzekli, iż nigdy wspanialej nie ucztowali.

Brygida urodziła się ok. 452-456 r., jej rodzice mieli przyjąć chrzest z rąk samego św. Patryka, późniejszego patrona Irlandii. Podobno już od wczesnych lat tak bardzo pragnęła nosić habit, że uprosiła Boga, aby uchronił ją przed małżeństwem, odbierając jej urodę. I została wysłuchana; swoją niepospolitą urodę odzyskała dopiero po przyjęciu z rąk św. Mela welonu dziewictwa. Z czasem zaczęły się wokół niej gromadzić dziewczęta, które pragnęły jako mniszki poświęcić swe życie wyłącznie Bogu. Z inicjatywy Brygidy powstał w Kildare pierwszy irlandzki klasztor; później udało się jej utworzyć wiele innych. Zmarła w 525 r., a pochowano ją we wspólnym grobowcu ze świętymi Patrykiem i Kolumbanem.

Św. Brygidzie przypisywane są liczne cuda, które znacząco wpłynęły na rozwój Kościoła w Irlandii. W ikonografii bywa najczęściej przedstawiana w szatach ksieni, z pastorałem i regułą zakonną w rękach. Mieszkańcy Zielonej Wyspy uznają ułożony na jej cześć staroirlandzki hymn – pochodzący z VII wieku – za najstarszy pomnik rodzimej literatury.