Święta Brygida - patronka Europy

23 lipca Kościół obchodzi święto św. Brygidy zakonnicy. Chociaż jest patronką Europy, w Polsce jest stosunkowo słabo znaną świętą. Biskup Józef Guzdek, w dzisiejszym Słowie Pasterza, wskazuje, czego może ona nas, współczesnych Europejczyków, nauczyć przykładem swojej świętości.

Kościół obchodzi 23 lipca święto św. Brygidy zakonnicy. Jan Paweł II, ogłaszając św. Brygidę patronką Europy, dał wiernym wzór „świętości w wydaniu kobiecym”. Dostrzegł w jej życiu niezwykłą umiejętność właściwego podejścia do problemów związanych z życiem rodzinnym i zarazem wielkiego zaangażowania w sprawy społeczne, a nawet polityczne. W liście do przełożonej generalnej zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy z okazji siedemsetlecia urodzin jego założycielki, napisał: „Wystarczy przyjrzeć się biografii tej niewiasty, która potrafiła połączyć najwznioślejszą kontemplację z najśmielszą inicjatywą apostolską, aby uświadomić sobie, że Brygida może udzielić cennych wskazówek także dzisiejszym kobietom w sprawie najwłaściwszego podejścia do problemów związanych z rodziną, wspólnotą chrześcijańską i samym społeczeństwem”.

Brygida – żona Ulfa, pobożnego chrześcijanina, z którym miała ośmioro dzieci, nie pozwoliła się „zamknąć w kuchni” własnego domu. Razem z mężem, nieustannie szukając woli Boga na modlitwie i podczas studium Pisma Świętego, troszczyli się o chrześcijańskie wychowanie dzieci. Nieprzypadkowo jedna z ich córek, Katarzyna, została wyniesiona na ołtarze. Swoich trosk nie ograniczyli jednak do przestrzeni domu rodzinnego, ale dostrzegali potrzeby chorych i cierpiących. Razem założyli mały szpital, w którym często sami opiekowali się chorymi.

Po śmierci męża Brygida opuściła w 1349 r. Szwecję i zamieszkała w Rzymie. Pielgrzymowała też do wielu miejsc świętych, w tym do Ziemi Świętej. Zjednoczona z Chrystusem przez modlitwę i umartwienie, głębiej rozumiejąc tajemnicę Kościoła, nie lękała się przemawiać do władców i papieży. Napisała listy do trzech kolejnych papieży rezydujących w Awinionie: Innocentego VI, bł. Urbana V i Grzegorza XI, wzywając ich do powrotu do Rzymu. Odważnie też wzywała do odnowy moralnej duchowieństwo i świeckich katolików.

Dzisiaj bardziej niż czegokolwiek potrzebujemy nie książek, które można czytać, ale ludzi będących czytelnym znakiem. Brygida, jej święte życie i dokonania w obszarze życia rodzinnego, społecznego, kościelnego, a nawet politycznego, są „tekstem”, który trzeba czytać. Co więcej, lekturę tę trudno zapomnieć.