Imponujące dwa pieniążki

Uboga wdowa, o której pisze św. Marek w dwunastym rozdziale Ewangelii, naprawdę nie miała nic. Dwa pieniążki, jeden grosz, to dosłownie nic. W dodatku ofiarowała je Bogu w taki sposób i w takim miejscu, że gdyby Jezus jej nie zauważył, nikt by jej nawet nie dostrzegł, nie mówiąc już o docenieniu jej gestu. Ofiara, którą złożyła, była więc szlachetna, absolutnie bezinteresowna, wzruszająco radykalna. Nie miała z tego żadnych korzyści. Nie mogła nią zdobyć uznania i zainteresowania, nie kupowała nią sobie powodzenia, szczęścia i fortuny. Oddała Bogu wszystko. Według ludzi nie dała nic. W oczach Bożych  złożyła imponującą ofiarę.
Wdowa nie skoncentrowała się na własnej krzywdzie, na słusznym poczuciu niesprawiedliwego potraktowania przez system i stojących za nim ludzi. Nie zwolniła się z tego powodu z czynienia dobra i nie zamknęła w cierpieniu. Mogła przecież znaleźć tysiące usprawiedliwień, mogła w ogóle nie przejmować się koniecznością złożenia Bogu ofiary. Przecież nie miała nic. Była w tak ciężkim położeniu, że tylko ktoś o kamiennym sercu mógłby ją osądzać. To jest taki rodzaj wrażliwości i bezinteresowności, na który stać jest niewielu.
Przed czynieniem dobra, przed ofiarnością dla Boga powstrzymuje nas często poczucie, że jesteśmy ubodzy i z tego ubóstwa niewiele możemy dać Jemu i innym ludziom. Nie cenimy wyrwanych z zabieganej codzienności pięciu minut na pospieszny pacierz, bo myślimy, że Bogu należy się co najmniej pół godziny skupionej modlitwy. W efekcie nie modlimy się wcale. Nie ma dla nas wielkiego znaczenia zwyczajna rozmowa z cierpiącym sąsiadem czy znajomym, bo ogarnia nas bezradność – nie potrafimy pomóc, więc zostawiamy człowieka w samotności, mimowolnie pogłębiając jego ból. Nie reagujemy głośno na krzywdę, bo myślimy sobie: jaki sens ma jeden głos nic nieznaczącej osoby, nikt się tym nie przejmie. W efekcie skrzywdzonego człowieka otacza coraz szczelniejszy kokon obojętności.
Ofiara ubogiej wdowy uczy nas, że gesty dobra są bezcenne nie ze względu na ich wielkość, ale z powodu ich bezinteresowności. Nie warto kalkulować, od którego momentu stajemy się zdolni do dawania, ile zasobów musimy jeszcze zebrać, by to dawanie przynosiło owoce. Chwila rozmowy jest w stanie przynieść ukojenie płaczącemu, kromka chleba nie rozwiąże problemu czyjegoś ubóstwa, ale wyzwoli go z wykluczenia i samotności, kilka groszy ofiarowanych na zbiórkę na drogie lekarstwo czy odbudowę zalanego powodzią domu złożą się na realne zmiany w życiu potrzebującego człowieka. Jeden uśmiech może rozświetlić czyjś mrok.
Bóg nie jest buchalterem, skrupulatnie zaglądającym w nasze dosłowne i metaforyczne portfele. Nie rozlicza nas z wielkości ofiar, bo dla Niego liczy się dobroć serca, a tej nie da się policzyć. Dlaczego więc nie potrafimy zaufać, że w Jego rękach nasze ludzkie „nic” zmieni się w wielkie „wszystko”?
Przykład izraelskiej wdowy pokazuje nam, że nie ma takiej sytuacji, w której nie można kochać bardziej, głębiej. Jedną z trudności, z jakimi mierzymy się jako wspólnota uczniów Pana, jest ciągły brak zaufania, potrzeba kontrolowania wszystkiego i wszystkich. Tymczasem On wzywa do bezinteresowności, do hojności, która nie sumuje rachunku zysków i strat, nie oblicza potrzebnych zasobów. Bez zaufania nie da się w głoszeniu Ewangelii zrobić najmniejszego kroku. Ludzkie rachuby skazują nas na stagnację i zamieranie, bo sprowadzają się wciąż do myślenia: mamy za mało, to nie może się udać. Nie da się obliczyć rozmiarów miłości. Miłość, Boża czy ludzka, zawsze popycha do „więcej”. Nawet jeśli rozpoczyna się od maleńkiego „nic”.