Diament w pierścieniu fal

Od niedawna pielgrzymi mają sposobność podziwiać replikę słynącego łaskami wizerunku Matki Bożej Ostrowąskiej na tafli pobliskiego jeziora. Instalacja obiektu, stanowiąca unikat w skali kraju i Europy, związana jest z historią pojawienia się obrazu Matki Bożej w Ostrowąsie w połowie XVII w.

Cud w aureoli światła

U podstaw kultu wizerunku Najświętszej Maryi Panny w Ostrowąsie kwitnie legenda. Według niej na wzgórzu, nad południowym brzegiem jeziora Plebanka, pasterka pilnująca stada zobaczyła na cisowym drzewie obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus na ręce, w otoczeniu aniołów. Nigdy wcześniej go tu nie było! Wieść o niezwykłym znalezisku szybko rozeszła się po okolicy. Przed wizerunkiem zaczęli się gromadzić wierni przejęci cudownością wydarzenia. Zostało powszechnie uznane za znak upodobania sobie przez Maryję Ostrowąsa, jako miejsca Jej kultu. Po jakimś czasie obraz przeniesiono do oddalonego o 3 km Brzeźna, w którym planowano budowę kościoła. Stąd jednak, jak głosi podanie, obraz „uszedł przez jezioro (...) nocą, w aureoli blasku i niezwykłego światła” na pierwotne miejsce. Zostawił na tafli wody widoczną „drogę Matki Bożej”. Wydarzenie odczytano jednoznacznie: Matka Boża upodobała sobie i dopomina się o Ostrowąs, jako miejsce swej obecności na ziemi kujawskiej.

Wdzięczni za ten wybór i obfitość zsyłanych łask mieszkańcy regionu nazwali Ją Panią Kujaw. Usypali wzgórze nad brzegiem jeziora i wybudowali murowaną świątynię. Obraz Matki Bożej umieścili w głównym ołtarzu ostrowąskiego kościoła.  

Uśmiechnięta Madonna

Barokowy wizerunek Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem adorowanej przez aniołów jest dziełem nieznanego autora. Ze sposobu przedstawienia świętych postaci wnioskować można, że dzieło wzorowane jest na wizerunku Salus Populi Romani z rzymskiej bazyliki Santa Maria Maggiore, który w polskim nazewnictwie określany jest jako Matka Boska Śnieżna. Wizerunek namalowano według kanonu ikonograficznego Hodegetrii i przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem siedzącą na tronie i odbierającą hołd od Trzech Mędrców. Ich  obecności możemy się domyślać, gdyż nie są ujęci w ramach przedstawienia. Oblicze Maryi przedstawia twarz młodej kobiety o ciemnych oczach, z wyraźnie zarysowanymi brwiami, z wąskim, prostym nosem. Oczy Matki Bożej patrzą z wielkim spokojem, a usta zdają się lekko uśmiechać. Postać jest pełna spokoju i dostojeństwa. Dynamicznego akcentu nadaje przedstawieniu Dzieciątko siedzące na Jej lewym przedramieniu. Wizerunek Maryi i małego Jezusa zdobią srebrne sukienki, a od czasu koronacji – złocone korony papieskie.

Modlitwy i adoracje

Początki rozwoju ruchu pątniczego w Ostrowąsie są związane z wybudowaniem w 1631 r. kościoła parafialnego i umieszczeniem w jego głównym ołtarzu wizerunku Matki Bożej z Dzieciątkiem. Istotne w tej materii znaczenie nadały otrzymane od Stolicy Apostolskiej w latach 1772 i 1778 przywileje na odpusty odprawiane przy głównym ołtarzu. Odnosiły się do święta Nawiedzenia i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Nieprzerwanie, począwszy od XVIII w, cudowny obraz Matki Bożej przyciąga tłumy pielgrzymów. Świadectwem otrzymanych za przyczyną Maryi łask są ofiarowane wota. Pielgrzymi przybywają do sanktuarium w Ostrowąsie głównie w uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września, i w niedzielę następującą po tej uroczystości. Każdego jednak tygodnia, zwłaszcza w okresie letnim, przybywają pielgrzymki autokarowe oraz indywidualni pątnicy pragnący spotkać się z Maryją, powierzyć się Jej opiece i wstawiennictwu. Tutaj doświadczają dobroci i pomocy Bożej Rodzicielki w sprawach rodzinnych, małżeńskich i macierzyńskich. Rozwijający się z roku na rok pośród wiernych kult Matki Bożej Ostrowąskiej sprawił, że w roku 1982 ks. Jan Matusiak, ówczesny proboszcz parafii, podjął starania o nobilitację wizerunku przez przyozdobienie go koronami. 24 sierpnia 1986 r. aktu koronacji obrazu papieskimi diademami dokonał prymas Polski kard. Józef Glemp.

Drugim unikatem niespotykanym w innych miejscach kultu jest znajdująca się na terenie sanktuarium w Ostrowąsie Droga Różańcowa z 20 stacjami oraz pomnikiem Ojca Świętego Jana Pawła II. Jej inspiratorem i twórcą był ks. kanonik Jan Matusiak. Dzieło stanowi wotum dziękczynne z okazji Jubileuszu 2000-lecia chrześcijaństwa.