Pochodziła ze znakomitego rodu węgierskiego Arpadów, który wydał wielu świętych. Wystarczy wspomnieć, że jej rodzonymi siostrami były dwie polskie księżniczki: św. Kinga i bł. Jolanta, a ciotkami św. Elżbieta z Turyngii i bł. Salomea. Z tego potężnego rodu wywodzili się także św. Władysław, św. Stefan i jego syn św. Emeryk. Jeszcze przed narodzeniem rodzice złożyli ją Bogu w ofierze jako wotum dziękczynne za ocalenie Węgier przed najazdem tatarskim. Miała zaledwie cztery lata, gdy opiekę nad nią zaczęły sprawować mniszki, dominikanki z klasztoru w Veszprém pod Budapesztem. Kiedy skończyła 10 lat, znalazła się w klasztorze na wyspie Lepri na Dunaju, gdzie w 1254 r. została mniszką. Śluby zakonne złożyła w Budzie na ręce generała dominikanów Humberta z Romains.
Po latach rodzina podjęła starania, aby uwolnić ją ze stanu zakonnego i wyswatać. Początkowo na małżonka upatrzono jej księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego, następnie monarchę czeskiego Ottokara II, a potem króla Neapolu Karola Andegaweńskiego. Jednak Małgorzata odrzucała kolejnych zalotników i nie zabiegała o zwolnienie ze stanu zakonnego. W 1261 r., w obecności arcybiskupa Ostrzyhomia oraz dostojników państwowych, uroczyście zadeklarowała pragnienie pozostania na stałe w zakonie dominikańskim. Pomimo wysokiego urodzenia i wpływowych koneksji rodzinnych nie unikała w klasztorze wszelakich prac służebnych. Zrezygnowała z jakichkolwiek przywilejów, poświęcając się jako infirmerka posługiwaniu chorym siostrom. Urzekająca była jej pokora i umiłowanie ubóstwa. Wiodła żywot wypełniony duchem surowej pokuty i uczynkami miłosierdzia. Bóg obdarzył ją licznymi charyzmatami, od daru kontemplacji przez stygmatyzację, aż po wizjonerstwo i przewidywanie przyszłości. A przy tym wszystkim twardo stąpała po ziemi, podejmując m.in. starania o przywrócenie pokoju, kiedy jej brat Stefan V toczył boje z ojcem.
Życie zakończyła 18 stycznia 1270 r. w klasztorze na wyspie Lepri, ufundowanym przez jej ojca króla Belę IV. Wyrazem wielkiej czci była zmiana nazwy tego miejsca na Margit sziget, czyli Wyspę Małgorzaty. 28 lipca 1789 r. beatyfikował ją Pius VI, natomiast 19 listopada 1943 r. została kanonizowana przez Piusa XII. W ikonografii przedstawiana bywa najczęściej w habicie dominikańskim, z koroną u stóp i lilią oraz księgą w rękach.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Rozpocznij od 14 dni bezpłatnego dostępu lub zakup subskrypcję od razu na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 2/2012
