Św. Małgorzata Węgierska

Ikonografia ukazuje ją najczęściej w habicie dominikańskim, z koroną u stóp i lilią oraz księgą w rękach. Przyszła na świat w 1242 roku na zamku w Turoć. Jako dziecko Beli IV, króla Węgier i Marii Laskaris – córki cesarza Bizancjum - pochodziła ze znakomitego rodu węgierskiego Arpadów. Należała do rodziny, która wydała wielu świętych: jej rodzonymi siostrami były dwie nasze błogosławione księżniczki Kinga i Jolanta, a ciotkami – św. Elżbieta z Turyngii i bł. Salomea. Ale z tego potężnego rodu wywodzili się także: św. Władysław, św. Stefan i jego syn św. Emeryk. Cóż za imponujące koligacje rodzinne!

Już w czwartym roku życia ofiarowano ją Bogu jako żywe wotum dziękczynne za odwrócenie najazdu tatarskiego. Później rodzina czyniła starania, aby wydostać ją ze stanu zakonnego i wyswatać. Na małżonka upatrzono jej początkowo Bolesława Pobożnego – księcia kaliskiego, potem Ottokara II – króla czeskiego, a wreszcie Karola Andegaweńskiego – króla Neapolu. Ona sam nigdy jednak nie zabiegała o zwolnienie ze ślubów zakonnych, a w 1261 roku – w obecności arcybiskupa Ostrzyhomia oraz dostojników państwa węgierskiego – uroczyście zadeklarowała pragnienie pozostania w zakonie.

Wychowywały ją dominikanki z klasztoru w Veszprem, pod Budapesztem. Po kilku latach znalazła się w klasztorze na wyspie Lepri, gdzie niebawem, w 1254 roku została zakonnicą. Wykonywała rozmaite prace służebne, składając wymowne świadectwo pokory i ubóstwa. Jej żywot zakonny wypełniała kontemplacja, duch surowej pokuty oraz uczynki miłosierdzia; miała charyzmaty prorokowania i wizjonerstwa. Zmarła 18 stycznia 1270 roku w klasztorze, którego fundatorem był jej ojciec, na wyspie noszącej obecnie jej imię. W 1789 roku została beatyfikowana, a w 1943 roku – kanonizowana.