Dziennikarstwo to pasmo wyrzeczeń

 

 

– Właściwie dojrzewało to we mnie od dziecka. Początkowo szedłem trochę nie swoją ścieżką, ale miałem w sobie na tyle sił, żeby powiedzieć sobie i innym – tak naprawdę warto iść tylko tą drogą, która daje satysfakcję. I zrobiłem to. Lepiej późno niż wcale. Byłem już wówczas dorosłym człowiekiem – miałem skończone studia na Politechnice Warszawskiej i kilka lat pracy zawodowej, jako inżynier. Moja sytuacja zawodowa była doskonała – materialna również. Wymagało to ode mnie samozaparcia – pomyślałem, że jak teraz nie zrobię tego, o czym od dawna marzyłem, to nie zrobię tego nigdy. No i się udało. W dziennikarstwie przeszedłem wszystkie etapy, będąc obserwatorem mistrzów, a potem ich pomocnikiem. Trochę jak u szewca, bednarza, stolarza czy murarza. Najpierw człowiek się przygląda, pomaga, a potem sam buduje swój warsztat.

 

– Dziennikarstwo to przede wszystkim jedno wielkie pasmo wyrzeczeń. To bardzo trudny zawód, wymagający prawdziwego poświęcenia. Na każdym kroku – zakręt, człowieka nękają wątpliwości – czy się do tego nadaje, czy nie jest wykorzystywany, czy nie zarabia się za mało, czy nie za mało znaczy, bo koledzy są już dyrektorami i prezesami, a ja latam jak chłopczyk z mikrofonem po mieście i udaję Greka. Takie pytania do dzisiaj sam sobie zadaję. Zatem to zawód trudny, ale zawód pełen pasji. Porównuję go do nauczyciela, katechety, księdza. Bez powołania ani rusz.

 

– Nie da się. Ta prawdziwa droga – podyktowana drogowskazami prawdy i dobra – wymaga jeszcze większych zakrętów. Są też wiraże, z których się wypada. Tylko od nas zależy, czy wrócimy na tę drogę z powrotem. Czy będziemy mieli w sobie więcej pokory, by tę drogę pokonywać, czy jednak pójdziemy na skróty. Każdy musi sobie sam na to odpowiedzieć. Znacznie łatwiej pracuje się w redakcji sprofilowanej – gazety skrajnie liberalnej czy konserwatywnej. W takim miejscu, w jakim ja pracuję, i w takim programie jak „Wiadomości” – czasami jest trudniej. Moim zdaniem powinien być to program, który stoi ponad wszystkimi sporami. To, co widać na antenie, jest wypadkową wielu doświadczeń, światopoglądów, zapatrywań, własnej oceny. Ktoś z nas może powiedzieć „nie”, ale pięciu powie „tak” – i jak w Sejmie wygrywa większość…

 

– Dziennikarz zawsze powinien służyć prawdzie. Szukać tej prawdy. Często jest to bardzo trudne, ponieważ prawda jest złożona. To nie jest tak, że wszystko jest czarne albo białe. Wiele spraw społecznych lub politycznych jest sumą różnych zdarzeń. Nie można tego wszystkiego rozpatrywać emocjonalnie. Etyka polega na tym, aby nie porzucić tego uczciwego dążenia do odkrywania prawdy. Czasami może trzeba przegrać jedną, dwie bitwy, aby wygrać całą wojnę. Ktoś może powiedzieć, że się usprawiedliwiam. Czasami łatwiej jest coś ocenić, jak się stoi z boku, niż wówczas, gdy się znajduje w wirze tych wydarzeń.

 

– Dla mnie to coś tak oczywistego jak… mycie zębów. Ja się nie zastanawiam. Idę i postępuję zgodnie z Dekalogiem. Chociaż… nie zawsze mi się to udaje.

 

 

 

 

Krzysztof Ziemiec – dziennikarz prowadzący „Wiadomości” w TVP1. Studia ukończył na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Pracował również w Programie III Polskiego Radia, w TVN 24, w TVP2, a także w TV Puls.