Logo Przewdonik Katolicki

Słowo Boże

kard. Gianfranco Ravasi
Fot.

Żywe bowiem jest Słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny (Hbr 4, 12).


“Żywe bowiem jest Słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny”  (Hbr 4, 12).

 

Obydwa Testamenty otwiera Słowo Boże, które rozdziera ciszę nicości: “Na początku [...] Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» i stała się światłość” (Rdz 1, 1.3); “Na początku było Słowo [...] Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, z tego, co się stało” (J 1, 1.3). Słowo Boże znajduje się zatem przede wszystkim u źródeł stworzenia, co wysławiać będzie również Psalmista: “Przez słowo Pana powstały niebiosa, wszystkie ich zastępy przez tchnienie ust Jego [...] Bo On przemówił, a wszystko powstało; On rozkazał i zaczęło istnieć” (Ps 33, 6.9). Słowo Boże zwraca się do każdego człowieka, jest kosmicznym, uniwersalnym Objawieniem: “Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza...” (Ps 19, 2-5).

Słowo Boże stoi także u zarania ludzkiej historii: sądzi ją i podtrzymuje, interpretuje i kieruje w stronę zbawienia. To właśnie zostaje szczególnie uwydatnione w doświadczeniu góry Synaj; zstępuje z niej transcendentne Słowo, które będzie dla Izraela przewodnikiem w jego historii i w jego istnieniu, tak jak jest nim dla każdego wierzącego. Głosi to również ten wielki kantyk Słowa Bożego, jakim jest Psalm 119: “Twoje słowo jest lampą dla moich kroków i światłem na mojej ścieżce” (w. 105). Mojżesz przypomni Izraelowi, że na Synaju “przemówił do was Pan, Bóg wasz, spośród ognia. Dźwięk słów słyszeliście, ale poza głosem nie dostrzegliście postaci” (Pwt 4, 12).

Fundamentalne okaże się także nauczanie proroków, rzeczników Słowa Bożego, które przenika gmatwaninę wydarzeń politycznych, społecznych i osobistych, by sądzić je i zbawić: “Czy moje słowo nie jest jak ogień – wyrocznia Pana – czy nie jest jak młot kruszący skałę?” (Jr 23, 29). Zastosowane tu obrazy są “agresywne”, ponieważ mają ukazywać skuteczność Słowa Bożego, co powtórzy też Nowy Testament: “Żywe bowiem jest Słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny” (Hbr 4, 12). Jednak jest to też Słowo, które niesie pocieszenie i zbawienie, które jest “słodsze od miodu płynącego z plastra” (Ps 19, 11; 119, 103). Jak deszcz nawadnia i sprawia, że ziemia rodzi, “tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem” (Iz 55, 10-11).

Ale najwyższe odsłonięcie Słowa następuje w Słowie Wcielonym w chrześcijańskim głoszeniu Dobrej Nowiny. Głównym tekstem jest tu Prolog Ewangelii św. Jana. Pojawia się w nim Logos, Słowo ukazane w całej swojej boskości, ale także w “osobowości” Syna Bożego Jezusa Chrystusa. Goethe w “Fauście” próbuje nadać Słowu wszystkie możliwe znaczenia, odzwierciedlając (być może nieświadomie) koncepcję semicką: Wort – słowo, Kraft – moc, Sinn – znaczenie, Tat – akt. W Logos, Słowie, skupia się zatem cała boska rzeczywistość i wszechmoc.

Ale oto następuje wielki zwrot: “Słowo stało się ciałem i zamieszkało [rozbiło namiot] wśród nas” (1. 14). Słowo-Syn Boży staje się historią, człowiekiem, mową, istnieniem. To najwyższe Słowo staje się także konkretnymi słowami Objawienia głoszonego przez Jezusa i apostołów, a potem utrwalonego w tekście pisanym. Rodzi się w ten sposób Biblia, czyli Pismo Święte, które zachowuje moc tego Słowa w czasie. Stąd podstawowym wezwaniem skierowanym do Kościoła, jest zachęta św. Pawła: “głoś naukę [Słowo]” (2 Tm 4, 2), ponieważ “Wszelkie Pismo jest przez Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do wychowania w sprawiedliwości” (3, 16).

 

 


Pisma hagiograficzne  – po grecku pojęcie to oznacza po prostu “święte pisma” i jest używane w tradycji chrześcijańskiej na określenie ksiąg mądrościowych Starego Testamentu, stanowiąc kalkę ich hebrajskiej nazwy Ketubîm, czyli “pisma”.

 

Języki biblijne – są trzy. Hebrajski, w którym spisano niemal cały Stary Testament, natępnie aramejski, który występuje w księgach Daniela 2, 4-7, 28 i Ezdrasza 4, 6 – 6, 18; 7, 12-26 i wreszcie grecki, który oprócz tego, że posługują się nim niektóre księgi starotestamentalne, napisane w tym języku, bądź będące greckimi tłumaczeniami z hebrajskich oryginałów (księgi Tobiasza, Judyty, 1-2 Machabejska, Syracha, Mądrości, Barucha i niektóre rozdziały księgi Daniela) jest językiem Nowego Testamentu.

 

Tłum.Dorota Stanicka-Apostoł

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki