Naleśniki św. Galezego

Rzymianin – a z pochodzenia Afrykanin, potomek kolonizatorów Czarnego Lądu – po święceniach trafił na dwór papieża Sym­plicjusza. Był jego sekretarzem, a potem także doradcą Feliksa III. 1 marca 492 r. sam zasiadł na tronie Piotrowym.

Pomimo że jego pontyfikat trwał niespełna pięć lat, jest jednym z najwybitniejszych następców św. Piotra. Mówi się nawet o „renesansie gelazjańskim”, ponieważ jego rządy przyczyniły się do wzmocnienia struktur Kościoła oraz podstaw ideowych prymatu papiestwa. Był autorem modelowej re­gulacji sto­sunków pomiędzy władzą du­chowną a świecką – sformułował ją w 494 r., w liście do monofizyty Anastazjusza, cesarza Bizancjum – znanej jako „równowaga gelazjań­ska”.

Jako człowiek wielkiego miłosierdzia nie szczędził pieniędzy na zbożne cele. Kiedy za jego sprawą senat rzymski uchwalił, że pogańskie lupercalia mają zastąpić uroczystości ku czci Oczyszczenia NMP, nazwane Gromniczną (Candelora) – bo podczas niej błogosławiono świece – do Wiecznego Miasta przybyło wielu pielgrzymów z Francji. Papież zatroszczył się wówczas o ich wyżywienie, a jego kucharze przyrządzili – z darowanej mąki, mleka i jaj – smakowite naleśniki (crespelle). Po powrocie do Francji okazało się, że pątnicy zostali ubogaceni nie tylko duchowo. Wkrótce rozpoczęła się kulinarna kariera naleśnika...

Gelazy I bronił Kościół przed wpływami: arianizmu, pelagianizmu i manicheizmu oraz odradzających się kultów pogańskich. I dlatego np. utrzymywał dobre stosunki z Teodorykiem, ariańskim wodzem Ostrogotów, który władał wtedy Italią. Walczył także o uchronienie Kościoła przed usiłowaniami Bizancjum, zmierzającymi do podporządkowania papiestwa cesarstwu. Zmarł w 496 r. Spoczywa w Bazylice św. Piotra.