Niosąc Światłość świata

Czterdzieści dni po świętach Bożego Narodzenia, 2 lutego, Kościół uroczyście wspomina ofiarowanie małego Jezusa w świątyni. Mimo że w naszej tradycji przyjęło się nazywać ten dzień dniem Matki Bożej Gromnicznej, to najważniejszą postacią w tym wydarzeniu jest Mesjasz, Syn Boży.

Tego dnia podczas liturgii błogosławione są gromnice, które przynosimy do kościoła. Trzyma się je zapalone podczas obrzędów wstępnych, aż do modlitwy przed pierwszym czytaniem, w czasie Ewangelii oraz podczas Modlitwy Eucharystycznej.

Ta sama świeca towarzyszy nam od dnia chrztu św. w najważniejszych wydarzeniach naszego życia religijnego. Zapalamy ją bowiem co roku w Wielką Noc od paschału – symbolu Chrystusa Zmartwychwstałego, który jest Światłością świata. Ona również zostanie zapalona przy łożu naszej śmierci. Jest znakiem, iż należymy do Boga i jako Jego dzieci możemy mieć nadzieję na życie z Nim w wieczności.

Niosąca Jezusa

Zwyczaj błogosławienia gromnic znany był już w średniowieczu. Natomiast do niedawna zapalano ją we wszystkie święta maryjne, stawiając przy wizerunku Bogurodzicy oraz błogosławiono nią domy i obejścia. Może ten obyczaj przetrwał jeszcze gdzieniegdzie w Polsce?

To Maryja niosła Jezusa do świątyni ofiarować Go Bogu, jak nakazywało prawo żydowskie. Czyniono to na pamiątkę ocalenia pierworodnych dzieci Izraelitów w nocy przed ich wyjściem z Egiptu. Ona też potrzebowała, według tego samego prawa, odbyć obrzęd przebłagalnego oczyszczenia po porodzie.

Zapalona gromnica

Jak zawsze jednak Maryja pozostaje w cieniu swego Syna. On bowiem, przyniesiony do świątyni, zostaje pokazany ludziom. To w Nim dostrzegają Mesjasza Anna i Symeon, który wprost nazywa Go światłem na oświecenie pogan i na chwałę Izraela (por. Łk 2, 32). Pamiątkę tego wydarzenia obchodzono już uroczyście w starożytnym Kościele, niosąc w procesji światło jako symbol Chrystusa.

Pamiętajmy więc, zapalając gromnicę, Kogo symbolizuje jej światło. Nieśmy również Chrystusa na wzór Maryi (tej „Gromnicznej”, jak chce tradycja), świadcząc o Nim swoim postępowaniem, wszędzie tam, dokąd codziennie się udajemy.