Nowa obecność

Tekst Ewangelii św. Jana przenosi nas w samo serce mowy pożegnalnej – „testamentu” Jezusa. W obliczu nadchodzącej męki Chrystus objawia uczniom prawdę o swojej obecności, która nie będzie już jak wcześniej – podczas lat publicznej działalności – zewnętrzna, ale będzie wewnętrzna. Można by wręcz powiedzieć, że chodzi o konkluzję procesu objawiania nam głębi obecności Boga w naszym życiu. W Starym Testamencie Bóg wydaje się być przed nami, prowadząc naród wybrany do Ziemi Obiecanej. Przez wcielenie – wkroczenie Syna Bożego w ludzką historię – Bóg jest z nami, dzieląc nasz los – śmierć i cierpienie. Przygotowywane odejście Jezusa do Ojca ma jednak pomóc nam zrozumieć, że Bóg jest także i przede wszystkim w nas, inspirując i prowadząc nas w działaniach przez obecnego w nas swego Ducha – Ducha Jezusa.

Odkrycie tego nowego sposobu obecności w naszym życiu nie jest sprawą małej wagi. Posłany do nas Duch Pocieszyciel (gr. parakletos, słowo też użyte zostało bezpośrednio do Jezusa – 1 J 2, 1) sprawia, że kończy się nasze osierocenie. „Sierota” oznacza kogoś pozbawionego innych osób, które stanowią niejako istotną część jego samego. Jeśli o tym pamiętamy, to rozumiemy, że koniec sieroctwa to coś znacznie więcej niż duchowa pociecha. Oto przywrócona zostaje nam – dzięki relacji do Boga – pełnia tożsamości; oddana nam zostaje istotna część nas samych, realizująca się w relacjach do innych, bez której nasze istnienie pozostaje zawsze jakoś niekompletne – okaleczone.

Kluczem tak zarysowanego procesu jest miłość. Wejście we wspólnotę z Jezusem i Jego Ojcem za sprawą Ducha sprawia, że w człowieku zaczyna krążyć ta sama „krew” (życie), która krąży w Bogu. Przestajemy być „obok” siebie. Miłość sprawia, że kochające się osoby „zawierają się” w sobie. Kochający staje się w ten sposób „mieszkaniem” dla ukochanego. Taka zaś relacja musi obejmować nasze poznanie: możemy poznać drugą osobę, tylko ją kochając, bez miłości widzimy tylko „powierzchnię”; naszą wolę: miłość jest pragnieniem dobra drugiego; nasze działanie: jeśli kochamy, działamy tak, jak ukochany. Wspólnota z Jezusem ma więc ostatecznie sprawić, że patrzymy na świat coraz bardziej Jego oczami i działamy Jego rękami.

Słowa Ewangelii według św. Jana  

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie.

Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie widział. Ale wy Mnie widzicie; ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.

Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».

J 14, 15–21