Pełnia życia

Relacja o poranku zmartwychwstania w Ewangelii wg  św. Jana to nie tylko opis historyczny, ale i – przede wszystkim – głęboka teologiczna wizja naszego przechodzenia razem z Jezusem z nocy w dzień – ze śmierci do życia. Określenie „pierwszego dnia po szabacie” jako czas wydarzania się opowiadanej nam historii to zapewne nie tylko informacja chronologiczna, ale także aluzja do opisu stworzenia świata. Oto dzień, który zawiera w sobie całą historię – jest jej początkiem (w pierwszym dniu stworzenia zostało oddzielone światło od ciemności – Rdz  1, 45), ale i ostatecznym spełnieniem („po  szabacie”, a więc po dniu ostatnim, dniu odpoczynku – Rdz 2, 2). Mamy zatem zrozumieć, że w dniu zmartwychwstania koniec ostatecznie spotyka się z początkiem – ujawnia się przecież zwycięstwo Tego, który gdzie indziej został określony jako „Alfa i Omega” (Ap 22, 13); Tego, w którym cały świat został stworzony (Kol 1, 15–18; J 1, 3) i w którym ostatecznie osiąga swój kres – pełnię życia (Kol 1, 20; Ef 1, 10).

Energią, która jest źródłem ruchu w przedstawionej scenie, jest bez wątpienia miłość w jej różnorodnych formach. To przecież miłość sprowadza Marię Magdalenę do grobu, to miłość każe umiłowanemu uczniowi wyprzedzić Piotra i popchnie go do tego, by jako pierwszy „ujrzał i uwierzył”. Ale przecież i w przypadku pierwszego z apostołów to z pewnością przepełniona wyrzutami sumienia miłość (por. J 21, 15–19) każe ruszyć biegiem do grobu. Tylko miłość otwiera więc nasze umysły i serca na zmartwychwstanie. Potrzebujemy przy tym w poszukiwaniu Zmartwychwstałego siebie nawzajem. Tylko razem odnajdujemy drogę do pełni życia.

Grób jako miejsce wydarzenia wspomniany jest aż siedem razy. Czy nie został przedstawiony w sposób, który ma pomóc nam odkryć, że od teraz na zawsze zmienia dla chrześcijanina swój charakter? Czy bowiem porozrzucane, przepełnione wonnościami chusty Oblubieńca nie mają stać się dla nas znakiem, że odtąd śmierć nigdy już nie może dla chrześcijanina jawić się jako przekleństwo, bo staje się spotkaniem z Oblubieńcem, a sam grób niejako „komnatą małżeńską” (Silvano Fausti)? Śmierć na zawsze traci swą władzę nad nami. Ostatnie słowo należy do pełni życia.

Słowa Ewangelii według św. Jana   

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono». Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.

Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą w jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.

J 20, 1–9