Św. Wawrzyniec - 21 lipca

Juliusz Cezar - bo takie imię otrzymał na chrzcie - przyszedł na świat 22 lipca 1559 r.

we włoskim Brindisi nad Adriatykiem, jako syn Wilhelma Russo i Elżbiety Masella. Po śmierci ojca uczył się w małym seminarium franciszkańskim, a kiedy w 1574 r. zmarła także matka, wyjechał do stryja, który był kapłanem w Wenecji. Rok później wstąpił do kapucynów, przyjmując imię Wawrzyniec.

Po ukończeniu studiów w 1582 r. przyjął święcenia kapłańskie i został profesorem teologii w Wenecji. Zainteresowania biblijne skłoniły go do nauki języków: aramejskiego, chaldejskiego, hebrajskiego oraz greki. Powierzano mu w zakonie rozmaite urzędy: mistrza nowicjatu, prowincjała - Toskanii, Wenecji i Szwajcarii - definitora generalnego, a pomiędzy 1602 a 1605 r. - generała kapucynów. Wyruszył wtedy w trzyletni obchód po klasztorach rozsianych po całej Europie, aby zachęcać mnichów do ściślejszego przestrzegania reguły. Na życzenie Stolicy Apostolskiej oraz panujących podejmował rozmaite misje. W 1592 r. Klemens VIII skierował go do Ferrary, aby nawracał Żydów, a kiedy w 1601 r. na Węgrzech wybuchła wojna z Turkami, w bitwie pod Białogrodem poprowadził armię z krzyżem w ręku do zwycięstwa. W 1606 r. w Czechach bronił wiary, zabiegając o nawrócenie husytów i protestantów, a potem organizował koalicję Ligi Świętej przeciw Unii Protestanckiej. Zmarł w 1619 r., tak jak żył - w drodze. Choć cierpiał na artretyzm i podagrę, podążał śladem króla Hiszpanii, aby wstawić się u niego za mieszkańcami Sycylii i Neapolu.

Jest, obok św. Ojca Pio, najważniejszą postacią w dziejach kapucynów. Poważany za życia, kanonizowany w 1881 r., w 1959 r. został ogłoszony Doktorem Kościoła. Spośród licznych pism apologetycznych, egzegetycznych i homiletycznych, które pozostawił, najcenniejsze jest dzieło pt. "Dzieje luteranizmu i jego teologia".