Świętowanie świętości

Cudzoziemcy odwiedzający Polskę jesienią nie mogą nadziwić się naszemu listopadowemu obyczajowi tłumnego nawiedzania cmentarzy. Cóż, ta wędrówka ludu, z całymi naręczami kwiatów, wiązanek, stroików i zniczów, może robić na nich, rzeczywiście, wielkie wrażenie. Budzi się jednak refleksja: czy ów piękny obyczaj nie zaciążył nad uroczystością Wszystkich Świętych tak bardzo, że przytłumił w nas radość ze świętowania wspólnych imienin? Zupełnie tak, jakbyśmy uroczystość Wszystkich Świętych sprowadzili wyłącznie do wigilijnej postaci Zaduszek.

O pamięć dla świętych

Kościół najwcześniej zaczął oddawać cześć Matce Bożej, a później męczennikom; przy ich grobach gromadzili się chrześcijanie na wspólną modlitwę i Eucharystię. Wystarczy wspomnieć Smyrnę w Azji Mniejszej i mogiłę św. Polikarpa, biskupa-męczennika, skazanego na śmierć za lekceważenie obrzędów pogańskich. Groby takich męczenników nawiedzano w rocznicę śmierci, czyli w "dniu narodzin dla Nieba". Pod wpływem pism Ojców Kościoła podobną czcią otoczono z czasem mogiły innych świątobliwych wyznawców: papieży, ascetów, mnichów i dziewic. A kiedy w 606 r. papież Bonifacy IV przemianował rzymski Panteon - upamiętniający bóstwa pogańskie - na Kościół Świętych Apostołów i Męczenników, kultem otoczono już wszystkich świętych Pańskich.

Świętość dla każdego

W tym dniu wspominamy nie tylko świętych kanonizowanych przez Kościół, ale również tych bezimiennych, o których pamięć rozpłynęła się w mrokach dziejów. Chociaż wiedli zwyczajne życie, wielu z nich, zapewne, dostąpiło chwały zbawienia. Tylko Bóg wie, ile wśród nich było kochających matek i troskliwych ojców, pobożnych małżonków i ludzi samotnych, którzy oddali swe serca wielkim ideałom? Ilu sumiennych i uczciwych pracowników rozmaitych powołań oraz zawodów? Ilu nawróconych po latach błądzenia i tych, którym dane było umrzeć "w drodze", bo przez całe życie poszukiwali uczciwie swojej drogi do Boga? Ich świętość jest zrodzona z tej samej wiary i ukształtowana z podobnych motywów, co świętość wielkich postaci z dziejów Kościoła. A to dlatego, bo jej źródłem jest uczestnictwo w świętości samego Boga.

To dla nas zadanie, któremu sprostamy tylko wtedy, gdy - na podobieństwo wszystkich świętych Pańskich - będziemy podejmować trud uświęcenia własnego życia. Warto pamiętać, że św. Paweł Apostoł wielokrotnie nazywał adresatów swych listów świętymi, choć wytykał im grzechy. Pius XI w 1933 roku. stwierdził: "Mniema się powszechnie, że świętość nie jest powołaniem wszystkich. Tak sądzić jest błędem". Jan Paweł II także przypomina, iż świętość jest powinnością każdego chrześcijanina.

A co z nieświętymi?

Zanim wyruszymy na cmentarze, kryjące prochy naszych bliskich, spróbujmy podnieść głowy wyżej, ku niebu, abyśmy nie poprzestali na przyozdobieniu grobów kwiatami i zapaleniu zniczów. Najlepszym dowodem pamięci o tych, których kochaliśmy będzie modlitwa, która może im tylko dopomóc, stając się wyrazem, że nasza miłość nie ustała wraz z ich śmiercią. Taka modlitwa przyczyni się na pewno do pogłębienia więzi pomiędzy nimi a nami oraz umocni wspólnotę w Chrystusie: Kościoła na ziemi z Kościołem w niebie i czyśćcu.