Przestrzeń dla Ducha

Wydarzenie opisane w Dziejach Apostolskich nie dokonuje się w próżni: Duch Święty zstępuje na uczniów w dniu, który dla ówczesnych Żydów był przepełniony głęboką symboliką. Według egzegezy żydowskiej Pięćdziesiątnica była postrzegana z jednej strony jako „zamknięcie Paschy”, z drugiej zaś jako święto nadania Prawa na Synaju. Co przy tym ciekawe, słowo Boże było już w Starym Testamencie porównywane do ognia i miało być jak młot kruszący wszelką skałę (Jr 23, 29), zgodnie zaś z nauczaniem rabbiego Jochanana każde słowo, które wyszło z ust Boga na Synaju, „dzieliło się na siedemdziesiąt języków” (Szabbat 88b), aby każdy naród mógł usłyszeć przykazania w swojej mowie. Języki ognia i cud języków, Ewangelia słyszana przez „pobożnych Żydów ze wszystkich narodów pod słońcem”, były więc realizacją wizji uniwersalnego i pełnego mocy oddziaływania Prawa, które było opisane i oczekiwane w tradycji Izraela.

O ile przypomniana nam w pierwszym czytaniu scena z Dziejów Apostolskich przywołuje publiczną i spektakularną manifestację darów Ducha Świętego, która rozpoczyna misję apostołów, o tyle cytowany fragment Ewangelii św. Jana, prowadzący nas na powrót do Wieczernika w dniu zmartwychwstania, przywołuje kluczowy moment przekazania apostołom Ducha. To bowiem Pascha Chrystusa jest źródłem i momentem obdarowania Duchem, a dzień Pięćdziesiątnicy publicznym przedstawieniem działania w mocy Ducha światu.

W spotkaniu w Wieczerniku kluczowym gestem, który wywołuje przemianę, jest ukazanie przez Jezusa uczniom boku i rąk. Ten „dowód tożsamości” Jezusa nie jest jednak teraz znakiem klęski czy przegranej, lecz dowodem miłości, która posunęła się aż do końca. Kontemplacja ran Zmartwychwstałego zmienia sposób postrzegania rzeczywistości przez uczniów: lęk ustępuje radości. Dlaczego? Widząc rany, zaczynają rozumieć, że zostali pokochani bezwarunkowo. Z tego zaś poznania rodzi się gotowość do wielkodusznej odpowiedzi, otwartość na Ducha – misja.

By być posłanym – otrzymać Ducha – trzeba więc doświadczyć bycia bezwarunkowo kochanym jako grzesznik. Czy nie jest to podpowiedź, gdzie i w jaki sposób możemy dziś otwierać się na wylanie darów Ducha?

CHWILA REFLEKSJI

Czy potrafię w swoim życiu tworzyć przestrzeń dla Ducha?

Słowa Ewangelii według św. Jana   

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!». A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

J 20, 19–23