Logo Przewdonik Katolicki

Zesłanie Ducha Świętego

Ks. Bogdan Poniży
Fot.

"I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym". Wyrażenie to pojawia się bardzo często w trzeciej Ewangelii. Następstwem tego faktu jest dar mówienia obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Łukasz wyraźnie wymienia trzecią Osobę Trójcy Świętej - Pneuma Hagion. Zarówno Ewangelia Łukasza, jak i Dzieje Apostolskie przekazują obietnicę Ojca daną przez Chrystusa (J 14,16-17),...

"I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym". Wyrażenie to pojawia się bardzo często w trzeciej Ewangelii. Następstwem tego faktu jest dar mówienia obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Łukasz wyraźnie wymienia trzecią Osobę Trójcy Świętej - Pneuma Hagion.


Zarówno Ewangelia Łukasza, jak i Dzieje Apostolskie przekazują obietnicę Ojca daną przez Chrystusa (J 14,16-17), lokalizując jednocześnie jej wypełnienie w Jerozolimie, centrum historii zbawienia. Z okazji obchodzonego święta, oprócz mieszkańców Judei znajdowali się w Jerozolimie także pobożni ludzie ze wszystkich narodów pod słońcem. Atmosfera zdumienia i zaskoczenia narastała wokół uczniów Jezusa, o których wszyscy wiedzieli, że są Galilejczykami. To dlatego zupełnie niezrozumiałym i niemożliwym do wytłumaczenia był fakt słyszenia przez wszystkich rodzinnego języka.

Uniwersalistyczny charakter wydarzenia


Przybysze ze wszystkich narodów pod słońcem, wspomniani w wersie 5. Dziejów Apostolskich, ukazują wielką różnorodność pielgrzymów przybyłych do Jerozolimy. Łukasz podaje ich nazwy. Pierwsi to Partowie. Wśród przybyłych znajdowali się zarówno Żydzi, jak i prozelici, a zatem i poganie, którzy przyjąwszy obrzezanie, zachowywali Prawo Mojżeszowe, strzegąc jednocześnie swej narodowej odrębności. Autor zamyka listę narodów, ujmując wszystkie wymienione ludy w dwie kategorie: Kreteńczycy i Arabowie. Pierwsza wskazuje na mieszkańców Zachodu, druga zaś Wschodu śródziemnomorskiej kultury.
Dwa ostatnie wersety opisu zesłania Duha Świętego przedstawiają reakcje niektórych świadków cudu Pięćdziesiątnicy. Zachowanie uczniów budziło zakłopotanie, ale także zgorszenie, byli podejrzewani, że są pijani.

Zaskakujące zjawiska


Porównanie relacji zesłania Ducha Świętego w Dz 2,1-3 z wydarzeniami opisanymi w Księdze Wyjścia (19,16-19) wykazuje uderzające podobieństwo i swego rodzaju pokrewieństwo obu tekstów. Elementami łączącymi oba opisy są charakterystyczne zjawiska towarzyszące objawieniu na Synaju oraz wydarzenia w dniu zesłania Ducha Świętego. Opis z Księgi Wyjścia informuje o grzmotach z błyskawicami, gęstym obłoku nad górą i głosie potężnej trąby (Wj 19,16). W relacji z zesłania Ducha Świętego znajdujemy opis szumu podobnego do uderzenia gwałtownego wiatru oraz języków przypominających płomień ognia - symbolu, który ukazuje obecność Boga. Opisane zjawiska akustyczne i wizualne, których doświadczyli Izraelici pod górą Synaj, świadczą o obecności i działaniu Boga. Znamienna jest zbieżność opisów (Wj 19,16-19 i Dz 2,1-4). Przymierze Synajskie dało początek nowego życia, którego symbolem była krew (Wj 24,4-8). W tym momencie została powołana do istnienia religijna społeczność izraelska. Przymierze to miało przynieść zbawienie także poganom. Szczególna własność, którą stanowił od tego momentu Izrael pośród wszystkich narodów, otrzymuje w 6. wersie określenie królestwo kapłanów. Jego zadaniem miało być spełnianie roli kapłańskiej, czyli pośrednika w kulcie, spośród innych królestw świata. W tym momencie dotykamy istoty Łukaszowego nawiązania do opisu zesłania Ducha Świętego do wydarzeń na Synaju. Wydarzenia dnia Pięćdziesiątnicy ukazują bowiem w tej perspektywie, jako zawarcie Nowego Przymierza, Nowy Synaj. Ludem wybranym jest oczywiście młody Kościół, który od tej chwili stanowi początek uniwersalnej, ponadnarodowej wspólnoty zbawczej.
Centralnym punktem opisu (Dz 2,1-13) jest fakt obdarzenia Duchem Świętym zgromadzonych w Jerozolimie uczniów. Wydarzenie to umocniło każdego z nich w wypełnianiu misji głoszenia Ewangelii. Obecne w opisie obrazy - języki jakby ognia, szum z nieba - odnoszą się do pochodzenia Ducha Świętego i Jego działania. Nie bez znaczenia jest podkreślenie licznego uczestnictwa pielgrzymów wielu narodów w opisywanych wydarzeniach. W ten sposób zaakcentowany został uniwersalny charakter zesłania Ducha Świętego. Mimo bowiem oczywistych barier głoszony przez napełnionych Duchem Świętym uczniów hymn uwielbienia jest zrozumiały dla wszystkich zgromadzonych w Jerozolimie pielgrzymów. Różnorodność językowa i kulturowa nie jest więc żadną przeszkodą w proklamacji Dobrej Nowiny. Jednak autor miał na uwadze nie tylko fakt uniwersalizacji. Nie ulega wątpliwości, że pragnął także ukazać jeszcze inną szczególną właściwość Ducha. Będąc obecnym we wszystkich, na których zstąpił, nie tłumi On oryginalności ani osób, lecz sprawia, że każdy wyraża w swym własnym języku dzieła Boże. Przyjęcie Ducha Świętego nie może być traktowane jako rzeczywistość ograniczona do określonego czasu, której ciągłość zapewniałoby powtarzanie. Można raczej mówić o pewnym rodzaju tchnienia coraz bardziej przenikającego człowieka. Opisy wydarzeń w Cezarei, Efezie i Samarii jednoznacznie wskazują, że apostołowie nie byli jedynymi osobami, które przyjmowały dar Ducha Świętego. Posłannictwem Ducha Świętego jest aktualizowanie i upowszechnianie dzieła Chrystusowego na całej ziemi i po wszystkie wieki.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki