Gra w karty

Szczerze mówiąc, nigdy nie interesowałam się polityką tak, jak ostatnimi czasy. Kiedy byłam młoda, zespół Tilt śpiewał piosenkę Nie wierzę politykom. Powstała ona jeszcze za czasów PRL-u, więc właściwie można powiedzieć, że wszyscy w tym kraju zgadzaliśmy się z tym tekstem. Nie wierzyć tamtym politykom było czymś oczywistym. Ja jednak nie wierzyłam politykom nawet potem, kiedy większość miała w sobie gorące przekonanie, że już teraz będą rządzić nami ludzie prawi i uczciwi. Nie twierdzę, że wszyscy politycy to kłamcy, ale też nie mam do polityki jako takiej stosunku idealistycznego. Polityka jest tak daleka od idealizmu, jak stąd do księżyca lub jeszcze dalej. To prawda znana od zarania dziejów: władza demoralizuje. W dyplomacji chodzi o to, żeby się dogadać, a każdy kompromis ma swoją cenę. No więc nie wierzę i tak jakby coraz bardziej, bo też coraz częściej śledzę informacje ze świata polityki. Czy to przychodzi z wiekiem? Zainteresowanie światem i geopolityką? Czy też nastał taki czas, że jest coraz głośniej i coraz straszniej wokół? Nie wiem. W każdym razie moje przekonanie dotyczące braku zaufania dla polityków znajduje właśnie swoje uzasadnienie. Kiedy każdego dnia czytam informacje, zaczynam się coraz bardziej niepokoić.
Pamiętają Państwo serial House of Cards nakręcony na podstawie powieści Michaela Dobbsa? Nakręcono sześć sezonów w latach 2013–2018. Prezydentami USA byli wtedy Barack Obama i Donald Trump. Bohaterem serialu był kongresmen Francis Underwood, który chce się zemścić na prezydencie za to, że pominął go przy obsadzaniu stanowiska Sekretarza Stanu, choć mu je obiecał. Underwood jest bezwzględny w dążeniu do władzy. Należy do Partii Demokratycznej, ale właściwie nie jest to aż tak istotne. Underwood zaprasza nas do samego wnętrza Białego Domu i wprowadza w zakulisowe polityczne manewry, od których robi się niedobrze. Ostatecznie, na skutek personalnych machlojek, kłamstw, opłacalnych przyjaźni, szemranych interesów na globalną skalę, zostaje prezydentem. A potem następuje apogeum, bo kiedy mają wyjść na jaw wszystkie jego kryminalne sprawy, decyduje się na konflikt światowy. Jako głowa jednego z dwóch największych mocarstw tego świata ma moc go rozpętać. To jest owa polityczna gra, od której włos jeży się na głowie. Bo okazuje się, że na najwyższych szczeblach władzy karty (tak, tak, polityka jak gra w karty – czy coś nam to przypomina?) rozdają ludzie, którym na nas – zwykłych ludziach – w ogóle nie zależy. W 2018 r. myślałam jeszcze, że to jednak fikcja niemająca poparcia w rzeczywistości. Dzisiaj już tak nie myślę. Patrzę na polityczny teatr z przerażaniem. Świat z House of Cards właśnie się dzieje.