Logo Przewdonik Katolicki

Jak prowadzić dziennik duchowy?

Wojciech Żmudziński SJ
fot. Fresh Splash/Getty Images

W pracy nad sobą, również w tej, którą lubię nazywać uszlachetnianiem ludzkiego ducha, potrzebujemy narzędzi. Jednym z nich jest dziennik duchowy, którego regularne pisanie może wprowadzić harmonię w naszym wewnętrznym świecie.

Dziennik duchowy nie jest autobiografią Bożego celebryty ani pamiętnikiem zakochanej nastolatki. Niewiele też ma wspólnego z kolekcją zdjęć w mediach społecznościowych pokazujących, co jedliśmy na obiad i z kim wybraliśmy się do kina. Dziennik duchowy jest zapisem naszych duchowych doświadczeń i natchnień, relacją z naszej podróży w poszukiwaniu woli Bożej. Jest formą modlitwy. 
Historia chrześcijaństwa daje nam przykłady dzienników duchowych pisanych przez świętych mistyków (ojciec Pio) i pasterzy Kościoła (Jan XXIII), którzy snuli refleksje nad życiem wewnętrznym przenikniętym łaską i dążyli do ewangelicznej doskonałości. W XX wieku duchowe zapiski prowadzili także artyści (Leonard Cohen), pisarze (Lew Tołstoj), działacze społeczni (Dorota Day), a nawet dyplomaci i politycy (Dag Hammarskjøld). 

Pełna treść artykułu w Przewodniku Katolickim 13/2024, na stronie dostępna od 25.04.2024

Komentarze

Zostaw wiadomość

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki