Państwo dla artysty

Wydawałoby się, że dezinformacja nam dzisiaj nie grozi. Wszystkie potrzebne wiadomości możemy uzyskać błyskawicznie, wystarczy otworzyć laptop, włączyć wi-fi i wpisać odpowiednie słowo w wyszukiwarkę. Tymczasem po raz kolejny przekonuję się, że nie należy ufać nikomu i przede wszystkim każdą informację weryfikować samodzielnie, szczególnie zanim przekażę ją dalej.
Czyta się kilka minut
fot. Pixabay
fot. Pixabay

Oto przykład: kilka dni temu środowisko artystyczne żyło wiadomością, jakoby rząd PiS planował niebawem wprowadzić projekt ustawy o statusie artysty. Do projektu dotarł jeden z dziennikarzy, który sprawę nagłośnił, a do jego głosu dołączyli się niektórzy artyści i rozgorzała wielka awantura. Przyznam, że początkowo dałam się ponieść tym emocjom, ponieważ ewentualna ustawa dotyczyłaby mojej najbliższej rodziny, a i pamiętam czasy, gdy partia weryfikowała artystów, stwierdzając, kto może zarabiać jako artysta, a kto artystą nie jest. Dochodziło wtedy do kuriozalnych przypadków, bo twórcą mógł być tylko ktoś z odpowiednim wykształceniem, a już samouk absolutnie nie, bo talent i twórcza działalność nie miały tu nic do rzeczy oczywiście. No więc z jednej strony trudno się dziwić, że polski artysta słysząc piąte przez dziesiąte, że znowu ktoś (a tym bardziej urzędnik czyli partia) ma weryfikować jego artystyczność, zaczął głośno krzyczeć, że to powrót do PRL-u, że to zamach na niezależność, że zaraz się okaże, że artystą jest ten, co to stoi po wiadomej stronie.

Przyznaję, że nie sprawdziłam od razu, czy to wszystko prawda, ponieważ zaufałam dziennikarskiej rzetelności. I to jest dla mnie nauczka, i z tego powodu jest mi smutno bardziej, niż cieszę się, że ta awantura okazuje się bezsensowna. Nie żeby był to fake, owszem, projekt ustawy jest przygotowywany od dwóch lat, ale jego zadanie jest zupełnie inne. Chodzi głównie o zapewnienie artystom wreszcie jakiejś socjalnej gwarancji. Nie wiem, czy to jest ogólnie wiadome, że 90 procent osób wykonujących zawód artystyczny na przykład nie będzie miało prawa do emerytury lub otrzyma ją mniejszą niż minimalną, ponieważ zarabia na życie, podpisując umowy o dzieło. Nie ma też w związku z tym prawa do kredytu, bo żaden bank mu go nie da na takiej podstawie. Zdrowotnie ubezpiecza się sam. I tak dalej, i tak dalej.
Więc kiedy minister Gliński mówi w radiowej Trójce o tej większości, że „zarabia bardzo słabo, w związku z tym nie ma funduszu ubezpieczeniowego na odpowiednim poziomie. To jest sytuacja nie do przyjęcia, niecywilizowana”, to naprawdę chcę mieć nadzieję, że powstanie nie kolejny bubel prawny, ale coś solidnego i bardzo potrzebnego.

Cały artykuł przeczytasz z aktywną subskrypcją

Odblokuj ten tekst i czytaj cały „Przewodnik Katolicki”.

W subskrypcji otrzymujesz dostęp do:

- wszystkich wydań on-line papierowego „Przewodnika Katolickiego”;

- wszystkich wydań online dodatków i wydań specjalnych „Przewodnika Katolickiego”;

- wszystkich płatnych treści publikowanych na stronie „przewodnik-katolicki.pl”.

Subskrybuj, pogłębiaj perspektywę i inspiruj w rozmowach.

Subskrypcja roczna

pk-produkt

Wybierz dostęp na cały rok i korzystaj z pełni treści w najlepszej cenie — bez przerw i bez ograniczeń.

Co otrzymujesz w subskrypcji?

- Nieograniczony dostęp do wszystkich nowych wydań online oraz bogatego archiwum numerów

- Możliwość czytania aktualnych komentarzy i analiz jeszcze przed wydaniem papierowym

- Dostęp do pełnej zawartości tygodnika w wersji internetowej

- Ekskluzywne materiały publikowane wyłącznie online

- Wygodne korzystanie na telefonie, tablecie i komputerze — w domu, pracy i podróży

- Dodatkowo: e-wydanie każdego numeru w wygodnym formacie PDF

Najlepsza cena

Wybierając płatność roczną z góry, otrzymujesz 25% rabatu i oszczędzasz 66 zł względem rozliczenia miesięcznego.

- Standardowy koszt w skali roku (płatność miesięczna): 239 zł
- Cena po rabacie przy płatności z góry: 173 zł

↺ Subskrypcja odnawia się automatycznie — możesz zrezygnować w dowolnym momencie.

172,90 zł

Artykuł pochodzi z numeru 39/2019