W niewoli parkinsona

Od lat 60. XX w. główną metodą leczenia wciąż pozostaje podawanie syntetycznego neuroprzekaźnika L-DOPA, który zwiększa produkcję endogennej dopaminy. Jedną z form terapii jest wszczepienie pod skórę pod obojczykiem elektronicznego stymulatora i połączonej z nim elektrody prowadzącej do mózgu. Wytwarzany przez urządzenie prąd wysokiej częstotliwości hamuje aktywność neuronalną nadmiernie pobudzonych regionów mózgu. Zmniejsza to objawy choroby i umożliwia pacjentom normalne funkcjonowanie przy znacznej redukcji dawek leków. Zabieg wykonuje się przy miejscowym znieczuleniu. Podczas operacji chory cały czas jest przytomny, a na podstawie jego odczuć lekarz może ustalić, do jakiego miejsca w mózgu dotarła elektroda. Inną, mniej bezpieczną metodą leczenia parkinsonizmu jest termiczne uszkodzenie tkanki mózgowej. Po zlokalizowaniu źle funkcjonujących struktur do mózgu wprowadza się elektrody. Energia elektryczna przemieniona w ciepło trwale uszkadza obszar odpowiedzialny za powstawanie objawów chorobowych. Jeśli zabieg przeprowadzony jest precyzyjnie, ustępuje drżenie i sztywność mięśni. Gdy jednak zniszczone zostaną zdrowe struktury, nie ma sposobu, by proces odwrócić. – Choruję już sześć lat, choroba niestety postępuje (ostatnio pojawiły się zaburzenia stabilności postawy oraz sztywność mięśni podczas porannego wstawania), ale staram się żyć normalnie. Pracuję zawodowo, mam cudowną żonę, dwoje dzieci, hobby. Staram się pomagać innym chorym na parkinsona, udzielam się w stowarzyszeniu – mówi pan Marek. Jego przykład pokazuje, że nawet z tak trudną chorobą da się jednak żyć.

 

Klasyczne objawy choroby Parkinsona:

• sztywność mięśniowa (zwiększenie napięcia mięśniowego),

• spowolnienie ruchowe (bradykinezja),

• drżenie spoczynkowe (u niektórych chorych),

• trudności w rozpoczynaniu wykonywania ruchów dowolnych.

 

Chorzy mają problemy z wykonywaniem ruchów precyzyjnych. W efekcie zmienia się ich charakter pisma (coraz mniejsze i niewyraźne litery). Mogą pojawić także inne objawy choroby, np. specyficzny rodzaj drżenia palców i kciuka określany jako „kręcenie pigułek”, trudności w inicjacji ruchów dowolnych, zaburzenia chodu: małe, szurające kroczki i brak balansowania kończyn górnych, zaburzenia równowagi i częste upadki, niewyraźna, cicha mowa, brak mimiki twarzy, rzadkie mruganie, pochylenie tułowia do przodu.

 

Najsłynniejszą osobą z chorobą Parkinsona był bł. Jan Paweł II. Oznaki choroby stały się u niego widoczne od października 1996 r. Z upływem czasu coraz bardziej się pogłębiały, utrudniając papieżowi mówienie i poruszanie się. By móc swobodnie wypełniać swoje obowiązki, zaczął korzystać z fotela umieszczonego na specjalnej platformie na kółkach. Gdy w październiku 2003 r. trwały obchody 25-lecia pontyfikatu, najdłuższego w XX w. i trzeciego co do długości w dziejach Kościoła, Ojciec Święty był wyraźnie zmęczony, nawet wyczerpany. Mimo złego stanu zdrowia nadal był aktywny. Wszystkie spotkania, audiencje i inne wystąpienia odbywały się jak dawniej, choć na ogół były krótsze. Sam fakt, że papież nie ukrywał swych słabości fizycznych, ale starał się, na ile było to możliwe i konieczne, pokazywać publicznie, zjednał mu wiele sympatii i dodatkowego szacunku, szczególnie wśród chorych, których stał się jakby symbolicznym przedstawicielem.

W 2005 r., dwa miesiące po śmierci, wydarzył się cud uzdrowienia za jego wstawiennictwem. Francuska zakonnica s. Marie Simone-Pierre została cudownie uleczona także z choroby Parkinsona. Cud ten stał się podstawą beatyfikacji Jana Pawła II.