ŚWIATŁOŚĆ ŚWIATA

Z jednej strony bowiem, jest ono zewnętrzne w stosunku do nas, nie możemy pochwycić go w dłonie i oderwać czy zapanować nad nim, jest ono „transcendentne”, czyli przekracza nas, przewyższa, jest „inne” i różne od nas, wyraża zatem tajemnicę i dystans między nami a Bogiem. Z drugiej strony jednak, otacza nas, objawia się nam, ogrzewa, daje życie, jest zatem „immanentne”, czyli pozostaje z nami i w nas, uosabiając w ten sposób bliskość Boga i jego stworzeń. Zaskoczenie i konsternacja wywołane oświadczeniem Jezusa są więc uzasadnione. Nie zapominajmy równocześnie, że ten sam autor, św. Jan, w swoim Pierwszym Liście poda właśnie taką definicję Boga: „jest światłością, a nie ma w Nim żadnej ciemności” (1, 5).Wezwanie Jezusa staje się prowokacją: zachęca, by nie oglądać się na ognie rozświetlające jerozolimską noc, ale by szukać innego światła, które pozwoli wyrwać się z koszmaru duchowych ciemności. Jak wiadomo, ciemność jest królestwem występku, zbrodni i zła: po ciemku „wstaje morderca, zabija biedaka i nędzarza, a w nocy złodziejem się staje. Pilnuje mroku wzrok cudzołożnika; mówi sobie: Mnie oko nie dojrzy, na twarz zasłonę nakłada.W ciemnościach włamuje się do domów” (Hi 24, 14–16). Dlatego Jezus nazywa siebie także „światłością życia”. Jest ona obecna podczas moralnej przemiany prowadzącej do prawdziwego życia, które nie jest jedynie biologiczną egzystencją, tak jak nie jest zwykłym cielesnym zmysłem wzrok, który niewiele później Chrystus przywróci ślepemu od urodzenia. Opowiadanie z następnego, 9. rozdziału Ewangelii według św. Jana, ma na celu bowiem nie tylko pokazanie radości tego, który może wreszcie oglądać światło i barwy przyrody, ale także jego wyznania wiary w Chrystusa, „światło życia”: „Odpowiedział: «Wierzę, Panie» i oddał Mu pokłon” (9, 38). Również my, „jeżeli (…) chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, (…) mamy jedni z drugimi uczestnictwo” w miłości (1 J 1, 7). 

Tłumaczenie Dorota Stanicka-Apostoł