Piękno Boga i geniusz człowieka

Według Claude’a Debussego muzyka zaczyna się tam, gdzie słowo jest bezsilne; tworzona jest dla niewyrażalnego. Tęsknimy do muzyki nie tylko z powodów artystycznych. Przeglądając się w niej, w jej niekiedy unikatowych brzmieniach, poszerzamy horyzonty poznania piękna i doskonałości Boga przez geniusz twórczości człowieka.

Obszar twórczego rozwoju

Co kryją w sobie włocławskie katedralne koncerty organowe, że rok w rok niemała grupa osób zmierza do bazyliki Wniebowzięcia NMP, kierując się jakąś wewnętrzną mobilizacją? Może dla nich cykl jest niczym fascynująca księga, otwierana raz do roku i czytana przez kilka majowych i czerwcowych poniedziałkowych wieczorów? Powracają też artyści, by podjąć opowiadanie swojej historii w miejscu, w którym przerwali ostatnim razem. I za każdym razem otwierają nowe karty, nowe rozdziały.

Walor promocyjny projektu jest nie do przecenienia: dla katedry i dla miasta. Katedralne koncerty organowe są najbardziej znaną i prestiżową wizytówką muzyczną Włocławka. Trud ich organizacji spoczywa na parafii katedralnej i Urzędzie Miasta, a spiritus movens przedsięwzięcia jest od początku ks. prałat Stanisław Waszczyński. Ważną funkcję dyrektora artystycznego pełni Adam Klarecki. Koncerty cieszą się już taką rangą w środowisku muzycznym Polski, że nie zdarzyło się, aby którykolwiek artysta odmówił zaproszeniu. Niekiedy tylko, ze zrozumiałych względów, trzeba to czynić z należytym wyprzedzeniem.

Sztuka najwyższej wartości

Formuła cyklu, wśród pięciu solowych recitali, przewiduje jeden popis kameralistów. Tak było i w tym roku. Zaprezentowano rozmaite oblicza współczesnej sztuki gry organowej. Obok dzieł zaczerpniętych z kanonu literatury organowej publiczność usłyszała cenione, jednak z różnych powodów rzadko wykonywane utwory. Mogliśmy też zaznajomić się z nowymi prądami współczesnej twórczości organowej. O wartości dzieł znanych z częstych publicznych wykonań nie trzeba przekonywać. Koncerty mają jednak za zadanie także kształcić publiczność. Wykonawcy prezentują nie tylko klasyczne „przeboje”, które zawsze wspaniale się sprzedają, ale prezentują również kompozycje mniej popularne, piękne i ciekawe. Odkryciem dla wielu mogła w tym roku stać się Toccata Georgi Muschela czy Wariacje na temat pieśni „Wie schön leuchtet der Morgenstern” Naji Hakima. Na wyróżnienie zasługuje Fantazja i fuga na temat chorału „Ad nos ad salutarem  undam” tegorocznego jubilata Ferenca Liszta (1811–1886). Do wydarzeń zapadających w pamięć melomanów zaliczyć należy kameralny koncert Jakuba Kwintala i Piotra Lisa z genialnie wykonaną przez nich III Sonatą triową d-moll (BWV 527) Johanna Sebastiana Bacha w transkrypcji na obój i organy.

Garniemy się do muzyki

Radością organizatorów jest z roku na rok coraz wyższa frekwencja publiczności. Obok doskonałego brzmienia instrumentu katedralnego i niezwykle korzystnej akustyki katedry to publiczność przyczynia się do stworzenia atmosfery, której tegoroczni wykonawcy nie mogli przestać chwalić. Z niedowierzaniem starali się ogarnąć wzrokiem grono uczestników oczekujących na nich po recitalu na placu katedralnym. Okazuje się, że zainteresowanie muzyką organową we Włocławku jest nieporównywalnie większe niż w innych ośrodkach festiwalowych. Godnym podziwu jest też artystyczne zdyscyplinowanie publiczności. Ponaddwudziestoletnie dzieje koncertów sprawiły, że możemy poszczycić się słuchaczami o wyrobionym guście muzycznym, zaznajomionymi z zasadami wyrażania aplauzu w trakcie koncertu. Artyści zapewniali, że tego się w innych miastach nie spotyka.

Artystyczny i organizacyjny sukces koncerty zawdzięczają po części promującym je lokalnym mediom telewizyjnym i radiowym, wydawnictwom prasowym i mediom elektronicznym. Organizatorzy dziękują zwłaszcza zaprzyjaźnionej redakcji „Przewodnika Katolickiego – Ładu Bożego”, która sprawując medialny patronat nad przedsięwzięciem, publikuje relacje z koncertów.