Logo Przewdonik Katolicki

Rzymska Matka Nieustającej Pomocy

Michał Gryczyński
Fot.

Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajduje się w Rzymie na Eskwilinie, wzgórzu, na którym wznoszą się również bazyliki Matki Bożej Większej oraz św. Piotra w Okowach.

 

 

Eskwilin to jedno z siedmiu wzgórz, na których zbudowano Wieczne Miasto - oprócz niego są to Awentyn, Palatyn, Kwirynał, Wiminał, Celius i Kapitol. Mieści się po wschodniej stronie Tybru. Było ono niegdyś zamieszkiwane przez ubogą ludność Rzymu. Przypomnijmy, że sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajduje się przy via Merulana, a jest nim...

 

neogotycki kościół św. Alfonsa Liguori

 

Wybudowano go w latach 1855–1859 według projektu szkockiego architekta George’a Wigleya. Na szczycie świątyni znajduje się irlandzki krzyż, a pod nim herb redemptorystów z hasłem zgromadzenia: „Copiosa apud Eum redemptio” – tzn. „Obfite u Niego odkupienie”. Do kościoła prowadzą trzy pary drzwi; tympanon środkowych zdobi piękna mozaika Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Wnętrze tworzą trzy nawy, a także piękne polichromie i kolumny ozdobione kolorowym marmurem. Nawy boczne podzielone są na kaplice, w których znajduje się sześć marmurowych ołtarzy dedykowanych świętym: Teresie z Ávila, Józefowi, Świętej Rodzinie, Franciszkowi z Asyżu, Niepokalanej oraz Alfonsowi Liguori. W sanktuarium znajduje się...

 

oryginał ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 

Nie wiadomo skąd pochodzi, kiedy powstała ani kto jest jej autorem. Długo uważano, że pochodzi z IX w. z Bizancjum. Być może powstała na górze Athos - skąd miała trafić na Kretę. Tradycja głosi, że wykradł ją kupiec, który przewożąc ją drogą morską, przeżył burzę, a swoje ocalenie przypisał ikonie. Po jego śmierci obraz ukrywała pewna rzymska rodzina, ale ich córeczce objawiła się Maryja i zażądała przeniesienia obrazu do kościoła św. Mateusza na Eskwilinie. I tak w 1499 r. ikona znalazła się pod opieką irlandzkich augustianów, wypędzonych z ojczyzny. Trzysta lat później Rzym podbiła armia francuska, niszcząc wiele świątyń, w tym także kościół św. Mateusza. Augustianie schronili się - wraz z obrazem - w klasztorze św. Euzebiusza, a w 1819 r. przenieśli się do kościoła Santa Maria in Posterula. Przez pół wieku ikona znajdowała się w kaplicy zakonnej, bo kościół miał już obraz Najświętszej Panny Łaskawej.

W 1855 r. działalność w Rzymie rozpoczęli redemptoryści. Zakon zakupił dom Villa Caserta przy via Merulana i utworzył tam nowicjat, a w miejsce kościoła św. Mateusza wybudował świątynię dedykowaną założycielowi swojego zakonu. W gronie pierwszych nowicjuszy znalazł się Michał Marchi, który w latach, gdy był ministrantem, poznał o. Augustyna Orsettiego, augustianina. To on opowiadał chłopcu o cudownym obrazie Maryi. Kiedy więc 7 lutego 1863 r. jezuita o. Francesco Blosi przypomniał w kazaniu ową niezwykłą ikonę, redemptoryści postanowili ją odszukać i wtedy nieocenione okazały się wskazówki o. Marchi. Po odnalezieniu obrazu u augustianów przeniesiono go - za zgodą bł. Piusa IX - do wybudowanego kościoła. Wcześniej konserwację ikony przeprowadził polski  artysta malarz Leopold Nowotny. 26 kwietnia 1866 r. została oddana do kultu publicznego, a kilka dni później Pius IX osobiście nawiedził świątynię. Papież został również pierwszym członkiem Arcybractwa MB Nieustającej Pomocy. Rok później, 23 czerwca 1867 r., miała miejsce uroczysta koronacja ikony koronami papieskimi i ustanowiono święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy, które obecnie obchodzimy 27 czerwca. A od 1927 r. odprawiane jest cotygodniowe nabożeństwo, czyli...

 

nowenna nieustanna

 

Zapoczątkowano ją w USA, a z upływem czasu rozpowszechniła się na całym świecie. Nazywana jest „nieustanną”, bo po każdym 9-tygodniowym cyklu rozpoczyna się następny.

„O Matko Nieustającej Pomocy, z największą ufnością przychodzę dzisiaj przed Twój święty obraz, aby błagać o pomoc Twoją...”. Z iluż to kościołów co tydzień płyną do nieba słowa nowenny! Ludzie zanoszą prośby, błagania i dziękczynienia do Tej, która gotowa jest nieustannie nam pomagać jako troskliwa Matka. Wielu sławi Ją słowami - przeznaczonej do prywatnego odmawiania – litanii: „Matko Miłosierdzia... Kotwico naszej nadziei... Pani naszych losów... - udziel nam Twej nieustającej pomocy!”.

Bł. Pius IX oświadczył przełożonemu generalnemu redemptorystów, że pragnie, aby zakon uczynił ów wizerunek Matki Bożej znanym na cały świat. I rzeczywiście...

 

redemptoryści wypełnili misję

 

Jest to bowiem najbardziej znany - zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie -   wizerunek Maryi, a jego kopie zdobią niezliczoną liczbę kościołów oraz kaplic. Natomiast Haiti uznało Matkę Bożą Nieustającej Pomocy - oficjalnym aktem episkopatu i rządu - za patronkę narodu. To wyraz wdzięczności za ocalenie w 1882 r. ludności stolicy tego państwa podczas epidemii czarnej ospy.

W 1990 r. ikona została poddana generalnej renowacji w pracowniach Muzeum Watykańskiego. Przy okazji przeprowadzono badania promieniami rentgenowskimi oraz metodą węglową C-14 i ustalono, że drewno z ikony może pochodzić z okresu pomiędzy 1325 a 1490 r. Natomiast artystyczna analiza pigmentów wskazała, że obraz powstał po XVII w.

30 czerwca 1993 r. sanktuarium nawiedził bł. Jan Paweł II, który  przywołał wspomnienia z lat dzieciństwa i czasu wojny, gdy modlił się przed tym pięknym obrazem. Dodajmy, że temu pięknu towarzyszy...  

 

głęboka symbolika ikony

 

Obraz zaliczany jest do grupy wschodniego malarstwa religijnego, a został namalowany techniką temperową na orzechowej desce o rozmiarach 53 x 41,5 cm, w stylistyce ikon bizantyjsko-kreteńskich.

Postać Madonny Bolesnej z Dzieciątkiem na lewej ręce przedstawiona jest na złotym tle. Litery greckie, których czerwień kontrastuje z tłem, określają poszczególne postaci przedstawione na ikonie: MY – Matkę Bożą, IC XC – Dzieciątko  Jezus, O AP I – Archanioła Gabriela, O AP M – Archanioła Michała. Maryja, przyobleczona w czerwoną tunikę ze złotymi lamówkami wokół szyi – to symbol miłości - okryta jest ciemnym płaszczem z zielonym podbiciem (symbol wiary), który opada fałdami. Na Jej czole lśnią gwiazdy, symbol dziewictwa. Głowę otacza kolista aureola, charakterystyczna dla szkoły kreteńskiej. Zatroskana twarz Maryi - oliwkowe oczy spoglądają z pszenicznego oblicza - wyraża smutek, ból i zadumę. Powodem tego jest zapewne przyszły los Dzieciątka, które sprawia wrażenie przerażonego, ściskając oburącz kciuk Matki. Dzieciątko ma włosy barwy kasztanowej, a odziane jest w zieloną tunikę (symbol bóstwa), przepasaną czerwoną szarfą (symbol godności królewskiej) oraz brązową pelerynkę (symbol człowieczeństwa). Spogląda Ono w kierunku Archanioła Gabriela trzymającego krzyż i ciernie, zwiastuny przyszłego męczeństwa. Kolejne – włócznię i gąbkę – trzyma w naczyniu Archanioł Michał przedstawiony w lewym rogu. Zastanawia pewien szczegół: otóż z prawej nóżki Dzieciątka luźno zwisa na rzemieniu sandałek. To nie przypadek, bo odwracając się gwałtownie w kierunku krzyża, skrętem ciała Dzieciątko skrzyżowało nóżki. Ten ruch sprawił, że sandał zsunął się z nóżki. To obraz typu ikonograficznego nazywanego Hodigitria, tzn. wskazująca drogę. A to dlatego, że Dziecię spoczywa na lewym ramieniu Matki i rączkami obejmuje Jej prawą dłoń, a Ona wskazuje na Jezusa. I to właśnie połączone dłonie Matki i Dzieciątka – a nie same postaci – znajdują się w centrum obrazu.

 

 

 

 


 

Kościół św. Alfonsa Liguori

 

adres: Via Merulana, 31, 00-185 Roma, Italia

 

tel. fax 0039-0649490689

e-mail: sanpersoc@cssr.com

www.omph-roma.org

 

Godziny otwarcia kościoła: codziennie 7-19:30

 

Przy sanktuarium działa duszpasterstwo polskie.

Msze św. w języku polskim:

- w czwartki: godz. 15:30

- niedziele i święta: godz. 9:30; 12:30

Po Mszy św. o godz. 12:30, w zależności od okresu liturgicznego, odprawiane są nabożeństwa różańcowe, Gorzkie żale, majowe itd.

O godz. 15 w salce duszpasterskiej św. Klemensa odmawia się Koronkę do Bożego Miłosierdzia, po której prowadzana jest katecheza dla dorosłych.

Nowenna nieustanna w języku polskim - środy: godz. 17

- bezpłatne porady prawne - co drugi czwartek miesiąca:  godz. 17–19

- kurs języka włoskiego dla pracujących - w każdy czwartek: godz. 16:30-18

 

 


 

Cudowna ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy www.mbnp.religia.net – to strona internetowa wyróżniona w 2006 r. przez katolicki portal „Wartościowe strony www”.

 

Na ziemiach polskich

 

Pierwsza kopia znalazła się w Polsce w 1869 r. za sprawą Radziwiłłów, a kolejną przywiózł z Anglii o. Bernard Łubieński, który został promotorem kultu i tworzył oddziały Bractwa Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Obecnie w Polsce Jej wizerunki znajdują się w ponad 2 tys. świątyń, a we wszystkich parafiach odprawiana jest nieustanna nowenna. Patronatem Matki Bożej Nieustającej Pomocy szczyci się blisko 200 polskich kościołów i kaplic, a siedem z nich ma ikony uroczyście koronowane:

kolegiata w Poznaniu - 11 października 1961 r.

kościół św. Józefa w Toruniu - 1 października 1967 r.

kościół redemptorystów w Krakowie - 26 czerwca 1994 r.

kaplica karmelitanek bosych w Kaliszu - 7 czerwca 1991 r.

kościół na krakowskim Podgórzu - 26 czerwca 1994 r.

kościół w Jaworznie - 14 czerwca 1999 r.

kaplica Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie - 12 września 2001 r.

Wizerunek z Jaworzna znalazł się na znaczku, który Poczta Polska wprowadziła do obiegu. A domniemane dzieje ikony ilustruje okazały witraż tarnobrzeskiego kościoła w dzielnicy Serbinów.

 

 

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki