Z cukrzycą za kierownicą

Chorych z rozpoznaną cukrzycą mamy w Polsce ponad milion, drugie tyle ma cukrzycę, ale jeszcze o tym nie wie. Ilu z nich codziennie siada za kierownicą, aby dojechać do pracy lub na wymarzony urlop? Oto rady, jak mimo choroby bezpiecznie dojechać do celu.

Podróż to duży wysiłek zarówno fizyczny, jak i umysłowy: przygotuj się na możliwość wystąpienia niedocukrzenia (zabierz ze sobą słodzony płyn, sok, kanapkę, cukier w kostkach czy glukozę w pastylkach). Miej zawsze przy sobie legitymację lub kartę diabetyka.

Jeśli poczujesz się gorzej, niezwłocznie zatrzymaj samochód i wyjmij kluczyki ze stacyjki. Jeśli podejrzewasz niedocukrzenie, zawsze najpierw spożyj węglowodany (słodki płyn lub dwie kostki cukru oraz kanapkę), a potem zmierz poziom cukru we krwi i odpocznij. Nie powinieneś wyruszać w dalszą drogę przed upływem 45-60 minut od pojawienia się problemu, ponieważ twój mózg nie pracuje w tym okresie prawidłowo. W tym stanie możesz nieświadomie przejechać oś jezdni, jechać zbyt szybko lub hamować zbyt gwałtownie.

Jeśli jedziesz daleko, rób postoje przynajmniej co 2-3 godziny, w przerwie podróży zmierz glukometrem poziom cukru, nie zapomnij o posiłkach odpowiedniej kaloryczności, ale nie przejadaj się. Pamiętaj, prowadzenie samochodu po obfitym obiedzie czy kolacji grozi sennością!

Staraj się – zwłaszcza w dalekie trasy – jeździć w towarzystwie drugiej osoby, przygotowanej do niesienia pomocy chorym w chwili niedocukrzenia, która na przykład poda glukagon w razie utraty przytomności.

Wybierając się w podróż, chorzy muszą zabrać ze sobą insulinę. Lek powinien być zabezpieczony tak, by nie stracił swoich właściwości.

Nigdy nie zostawiaj niezabezpieczonego leku na dłużej w samochodzie. Latem, w temperaturze ponad 25 st. C, insuliny tracą swoją biologiczną aktywność już po dwóch tygodniach – widać to po rosnących poziomach glukozy we krwi. Zimą przechowywanie insulin w temperaturze poniżej 0,5 st. C może spowodować zniszczenie aktywności insuliny nawet już po kilkunastu minutach.

Nigdy nie wystawiaj jej na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, np. na desce rozdzielczej. Światło słoneczne degraduje insuliny i zmienia ich barwę na żółtobrązową.

Na dłuższe podróże zaopatrz się w specjalny pojemnik utrzymujący stałą temperaturę, przechowuj insuliny pod siedzeniem.

Nie narażaj leku na wstrząsy w czasie długich podróży, bo może się zlepić w bryłki lub utworzyć nalot na ściance fiolki – nie należy go wtedy używać.

Wszystkie osoby z cukrzycą podczas dłuższej jazdy samochodem muszą zwrócić większą uwagę na obuwie. Zwłaszcza u osób od dawna cierpiących na cukrzycę wielogodzinne urażanie stopy na przykład pedałem gazu może doprowadzić do wystąpienia zespołu stopy cukrzycowej, który objawia się w postaci długo gojących się owrzodzeń).

Jeżeli pokonujesz częste i wielogodzinne trasy, wyposaż swoje auto w tempomat. Jest to urządzenie utrzymujące stałą prędkość pojazdu, bez konieczności naciskania na pedał gazu.

Prowadź auto w wygodnych butach, w których możesz swobodnie ruszać palcami: najlepiej ze skóry, z amortyzującymi stopę podeszwami, wygodną wkładką. Weź ze sobą drugą parę takich butów, abyś mógł zmieniać obuwie co parę godzin. Noś wyłącznie skarpety z naturalnych włókien (bawełniane, wełniane) i weź również dodatkową parę na zmianę.

– Nie prowadź samochodu przez 2-3 godziny po badaniu okulistycznym przy rozszerzonej źrenicy (ostrość wzroku jest upośledzona, a oko wrażliwe na działanie promieni słonecznych).

– Unikaj w miarę możliwości jazdy nocą.

– Przed planowaną podróżą nie spożywaj żadnego alkoholu.

– Bardzo ważne jest, aby wstrzymać się od kierowania pojazdem przez tydzień (lub dłużej, zależnie od indywidualnych problemów) po podjęciu leczenia insuliną lub po zmianie schematu leczenia: na przykład zmianie jednej postaci insuliny na inną lub zmiany dawkowania.

W czasie jazdy kierowca narażony jest na różne nieprzewidziane sytuacje. Osoby, które stosują klasyczne insuliny ludzkie, mają pewne ograniczenia, np. konieczność spożywania posiłków o ściśle określonej porze. Chorzy przyjmujący analogi mają większe pole manewru. W kłopotliwych sytuacjach mogą przesuwać pory posiłków bez ryzyka wystąpienia niedocukrzeń. Jeżeli twoja aktywność zawodowa łączy się z podróżami autem, to zdecydowanie wygodniejsze wydaje się stosowanie analogów insuliny. Zmniejsza się niebezpieczeństwo hipoglikemii między posiłkami. Lek możesz przyjąć w trakcie, a nawet po zjedzeniu posiłku, który spożyjesz w przydrożnej restauracji.