Kształtowanie charakteru dziecka: temperamentia

Twój czas zamiast Twoich pieniędzy

Zastanów się, zanim kupisz dziecku kolejny prezent (zabawkę, ciuch, słodycze). Pamiętaj, że to łatwy, lecz zdradliwy sposób na pełną zachwytu radość. Gdy tylko to możliwe, zaproponuj zamiast tego wspólne zrobienie czegoś, co dziecko lubi – rysowanie, zabawę, śpiew, sport itp.

Wymagania – sprawiedliwe i realistyczne

Dostosowane do wieku, jasno sformułowane wymagania dają dziecku poczucie bezpieczeństwa. Owszem, będzie testować, czy nie zmienisz zdania, jednak dzięki temu będzie wiedzieć, że to naprawdę ważne, skoro konsekwentnie tego wymagasz.

Proste i pozytywnie sformułowane instrukcje

Warto pamiętać, by mówić prostym i pozytywnym językiem. „Pobawimy się, gdy posprzątasz zabawki” jest łatwiej przyjmowane niż „Nie pobawimy się, póki nie posprzątasz”.

Pochwal

Pochwal każdą, nawet częściowo udaną próbę samokontroli dziecka. Wzmacnia to dobre zachowanie. Pochwała „Cieszę się, że udało ci się zatrzymać na jednym cukierku. Pamiętaj jednak, że mamy zasadę: żadnych słodyczy przed obiadem” jest lepsza niż nagana „I znowu zjadłeś/-aś słodkie przed obiadem! Nigdy tego nie rób”.

Pozwól się uczyć na błędach

Gdy tylko nie jest to groźne dla zdrowia, pozwól dziecku doświadczyć naturalnych konsekwencji poddawania się impulsom. Kiedy np. starsza siostra wyrywa młodszej misia, bo chce się nim natychmiast bawić, a mała ją ugryzie, spokojnie wytłumacz starszej, że to naturalna konsekwencja poddania się impulsowi: „chcę przyjemności, natychmiast!”.

Ucz mówienia „proszę”

Choć na pierwszy rzut oka to tylko zabieg językowy, naleganie, by dziecko mówiło np. „poproszę jabłko” zamiast „chcę jabłko”, uczy go zastępowania żądań życzeniami. A w rezultacie – mniejszego bólu, jeśli życzenie nie zostanie spełnione.