Parafia wielu kościołów

Wysoka, zwieńczona ostro zakończonym smukłym hełmem wieża kościoła pw. Najświętszego Serca Jezusa w Bojanowie Poznańskim jest dobrze widoczna już z daleka w nizinnej okolicy.

Ten rodzaj wieży, nierzadko spotykany m.in. właśnie w południowej Wielkopolsce, pozwala się domyślać, iż świątynia została zapewne wzniesiona przez gminę ewangelicką. I rzeczywiście, świątynię zbudowali w 1639 r. luteranie, którzy stanowili większość mieszkańców w Bojanowie i sąsiednich wsiach.

Ewangelicy i katolicy

Zarówno drewniany kościół, jak i samo miasto wielokrotnie padały ofiarą ognia. Po najpoważniejszym pożarze, który ogarnął miasto w 1857 r., spalony doszczętnie zbór wzniesiono na nowo w 1864 r. Ta murowana już budowla stoi do dziś nieopodal bojanowskiego rynku. Kiedy po II wojnie światowej ludność niemiecka opuściła te tereny, pozostawiony przez nią kościół, za zgodą władz kościelnych – abp. Walentego Dymka – i państwowych, został przejęty przez katolików. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał ks. proboszcz Zygmunt Pilawski i 11 marca 1945 r. odprawił w niej pierwszą Mszę św. przy udziale radzieckiego wojska, które przebywało w mieście. Dnia 8 października 1956 r. abp Walenty Dymek przeniósł tytuł parafii z kościoła w Gołaszynie (tutejsza parafia powstała na przełomie XIV i XV w.) do Bojanowa. Wspólnota katolicka otrzymała w końcu świątynię odpowiadającą rosnącej liczbie wiernych, którą powiększyli jeszcze polscy osadnicy przybyli ze Wschodu. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że władze duchowne już w 1936 r. podjęły decyzję o konieczności budowy nowego kościoła parafialnego w Bojanowie, ale prace przerwał wybuch wojny.

Cztery kościoły

Obecnie parafia liczy ok. 6 tys. wiernych. Oprócz kościoła parafialnego, jej życie liturgiczne skupia się także w świątyniach filialnych w Gołaszynie, Trzeboszu i Golinie Wielkiej. Opieką duszpasterską obejmuje ona też mieszkańców Domu Pomocy Społecznej w Pakówce. Na terenie parafii znajduje się również pensjonat dla osób samotnych będących w trudnej sytuacji materialnej, od 2005 r. noszący imię Jana Pawła II. W budynkach, które zajmuje, w czasie wojny mieściło się hitlerowskie więzienie dla sióstr zakonnych.

– To dosyć dużo obowiązków jak na proboszcza i jednego wikariusza. Także utrzymanie czterech kościołów, wymagających ciągłych remontów, to niełatwe zadanie. Jednak bardzo wielu parafian nie tylko rozumie potrzeby materialne całej wspólnoty, ale także na co dzień dba o świątynie w swoich wsiach. Lecz najważniejsze, że z równym zapałem troszczą się o swoje życie religijne. Jeśli kapłan nie zawsze może dotrzeć do wszystkich filii na nabożeństwa, gromadzą się sami na modlitwie – tak trudy i radości duszpasterzowania opisuje ks. kan. Jan Ratajczak, który ze swoich 45 lat kapłaństwa 15 spędził jako proboszcz w Bojanowie. Dziękuje on jednocześnie swoim parafianom za życzliwość i ofiary, dzięki którym mogą być prowadzone remonty wszystkich czterech kościołów.

Obfitość powołań

Gorliwość świeckich przejawia się także w działalności grup duszpasterskich: Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, które prowadzi m.in. sobotnią świetlicę dla dzieci, Pomocników Matki Kościoła, wspólnot Żywego Różańca oraz parafialnego i szkolnego koła Caritas, rady duszpasterskiej i ekonomicznej oraz grupy „Pielgrzym”. W liturgię zaangażowani są natomiast ministranci i nadzwyczajni szafarze Komunii św. Z Bojanowem od lat 30. XX w. związane są również siostry elżbietanki, pomagające księżom w pracy duszpasterskiej. Jej owocem są liczne powołania. W okresie powojennym do zgromadzeń żeńskich wstąpiło 13 parafianek i wyświęcono 11 kapłanów, wywodzących się z tej wspólnoty. W przyszłym roku święcenia przyjmie kolejny syn tej parafii, a jego dwaj młodsi koledzy kształcą się już w seminariach duchownych (archidiecezjalnym i zakonnym).

Pisząc o Bojanowie, nie sposób nie wspomnieć o poprzedniku obecnego proboszcza, ks. Zygmuncie Pilawskim. Służył on parafii jako kapłan 56 lat. Przyszedł tu jako wikary na swoją pierwszą placówkę w 1938 r., a zmarł w 1994 r. jako emeryt. Prowadził też skrupulatnie kronikę parafialną. Dwa obszerne, pisane ręcznie tomy, czekające na maszynowe przepisanie i opracowanie, stanowią zapewne cenne źródło, dokumentujące prawie pół wieku historii parafii.

Za tydzień przedstawimy parafię pw. św. Floriana w Zielonej Wsi