Młoda parafia z tradycjami

Pogranicze dwóch archidiecezji: poznańskiej i wrocławskiej oraz dwóch regionów: Wielkopolski i Dolnego Śląska; dziedzictwo historii i kultury dwóch wyznań chrześcijańskich: ewangelickiego i katolickiego – tak można scharakteryzować parafię pw. św. Andrzeja Boboli w Rawiczu.

Kościół parafialny, który obecnie możemy podziwiać, został wybudowany w latach 1915-1918 w stylu klasycystycznym – „Bogu na chwałę... miastu na ozdobę”. Został on zaprojektowany przez wybitnego architekta Karla Gotharda Langhansa, twórcę m.in. Bramy Brandenburskiej w Berlinie, czy Pałacu Królewskiego w Brukseli. Nie jest to jednak pierwsza świątynia stojąca w tym miejscu, nieopodal rawickiego rynku.

Rawicki zbór

Już podczas fundowania miasta w 1639 r. właśnie tu zlokalizowano zbór ewangelicki pw. Świętej Trójcy. W samym mieście bowiem osiedlili się przede wszystkim protestanci przybyli m.in. z Dolnego Śląska i Czech. Drewnianą świątynię strawił jednak ogień w 1707 r. Podobny los spotkał także kolejne budowle w latach 1801 i 1915. W styczniu 1945 r. większość niemieckich mieszkańców miasta władze niemieckie ewakuowały na zachód. Nastąpił faktyczny koniec ponadtrzechsetletniej historii gminy ewangelickiej w Rawiczu.

Powojenna rzeczywistość

Wojny nie przetrwał także kościół poklasztorny pw. św. Antoniego. Pozostali jednak wierni pozbawieni świątyni. W tych warunkach w 1946 r. ówczesne władze przekazały dawny zbór rzymskim katolikom. 28 września tego roku ks. Alojzy Becker, administrator rawickiej parafii, dokonał poświęcenia kościoła, nadając mu wezwanie św. Andrzeja Boboli. Ten święty jezuita, żyjący w XVII w., zginął śmiercią męczeńską, prowadząc misje wśród katolików i prawosławnych mieszkających na Polesiu. Kanonizowano go w 1938 r. Już jako błogosławiony w latach 20. XX w. był uważany za patrona Polski, co potwierdzono oficjalnie w 2002 r., nadając mu również tytuł patrona jedności chrześcijan.

Przez szereg lat kościół był filią parafii farnej, aż do roku 1970, kiedy abp Antoni Baraniak ustanowił tu ośrodek duszpasterski. Dopiero w sześć lat później władze państwowe oficjalnie uznały powstanie nowej parafii w Rawiczu. Jej pierwszym proboszczem był ks. kanonik Janusz Szajkowski. Na 2000-lecie chrześcijaństwa całkowicie odnowiono wnętrze i elewację świątyni wraz z wieżą o wysokości 45 m. Z okazji 200. rocznicy rozpoczęcia budowy kościoła, jego uroczystej konsekracji 16 maja 2003 r. dokonał abp Stanisław Gądecki.

Żyć, pamiętając o śmierci

Dziś parafia liczy prawie 11 tys. wiernych. W międzyczasie wybudowano nowe osiedle mieszkaniowe, wciąż też przybywa domów w okolicznych wsiach. Jak zauważa ks. proboszcz, parafia wciąż się rozwija, gdyż każdego roku notuje się więcej chrztów niż zgonów. Cieszy też dobre zadomowienie się nowych mieszkańców i ich włączenie się w życie wspólnoty.

Życie parafialne poza liturgią skupia się przede wszystkim w domu katechetycznym przy kościele. Tu spotykają się liczne grupy duszpasterskie. Nie sposób opisać ich wszystkich, jednak szczególniejszą uwagę zwracają chyba zwłaszcza dwie z nich.

Liczna, 70-osobowa grupa modlitewna Czcicieli Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci, choć skupia osoby starsze, jest bardzo aktywna. Jej członkowie spotykają się regularnie na nabożeństwach, organizują wiele pielgrzymek. Przy tym cały czas mają przed oczyma słowa: „Memento mori” – „Pamiętaj o śmierci”, modląc się o dobrą śmierć, czyli taką, która da początek nowemu życiu, już z Bogiem.

Nasza młodzież łączy miasto

Bardzo szybko rozwija się również duszpasterstwo młodzieży zarówno szkolnej, jak i akademickiej oraz pracującej. – Taka potrzeba zrodziła się aktualnie i jest to wyzwanie, które wciąż przed nami stoi. Chcielibyśmy dać młodym, mieszkającym tu, uczącym się, pracującym i tym dojeżdżającym na uczelnie do innych miast pewną przestrzeń, w której mogliby się rozwijać, zwłaszcza duchowo – tłumaczy ks. proboszcz. – To zadanie także dla mojego następcy.

Zresztą dzieło to podjęliśmy wspólnie z parafią farną, tak więc na przemian organizujemy choćby nabożeństwa dla całej rawickiej młodzieży. To ona łączy jakoś całe miasto. Symbolem jedności Kościoła są też wspólne procesje eucharystyczne podczas Bożego Ciała – dodaje duszpasterz.

Za tydzień przedstawimy parafię pw. św. Katarzyny w Słupi Kapitulnej