Logo Przewdonik Katolicki

Rzymskie spotkania w oczekiwaniu na pielgrzymkę

o. Stanisław Tasiemski OP
Fot.

W skład drugiej grupy biskupów polskich weszło 39 hierarchów z metropolii katowickiej, krakowskiej, przemyskiej, częstochowskiej i łódzkiej. Uwaga światowych mediów skoncentrowana była na osobie stojącego na czele grupy abp. Stanisława Dziwisza. Obok odwiedzin w poszczególnych dykasteriach i modlitwie w rzymskich bazylikach patriarchalnych uczestniczył on także w kilku wydarzeniach publicznych....

W skład drugiej grupy biskupów polskich weszło 39 hierarchów z metropolii katowickiej, krakowskiej, przemyskiej, częstochowskiej i łódzkiej. Uwaga światowych mediów skoncentrowana była na osobie stojącego na czele grupy abp. Stanisława Dziwisza. Obok odwiedzin w poszczególnych dykasteriach i modlitwie w rzymskich bazylikach patriarchalnych uczestniczył on także w kilku wydarzeniach publicznych. Nic w tym dziwnego. Po dwudziestu siedmiu latach posługi polskiemu Papieżowi jest osobą powszechnie znaną i cenioną.
Przy tej okazji dziennikarze zadawali metropolicie krakowskiemu pytania o perspektywy podróży Benedykta XVI do Polski i nadzieje związane z beatyfikacją Jana Pawła II. Pojawiły się pewne enuncjacje, ale jak wiadomo na oficjalne stanowisko Stolicy Apostolskiej w tych sprawach trzeba poczekać. Metropolita krakowski dał jednak wyraz nastrojom panującym nad Wisłą i przemawiając w imieniu przybyłych, przypomniał, że Polacy pragną gościć Benedykta XVI w swej ojczyźnie, podobnie jak oczekiwali Jana Pawła II. Dają temu wyraz szczególnie młodzi, a arcybiskup Dziwisz zaproponował właśnie Kraków, jako miejsce takiego spotkania. Nadzieje na przyjazd Benedykta XVI ma także Warszawa i Częstochowa. Na oficjalny program tej pielgrzymki trzeba będzie zapewne poczekać do wiosny.
Jak powiedział przewodniczący Episkopatu Polski, abp Józef Michalik, wizyta w watykańskich dykasteriach była dla hierarchów doświadczeniem nowego obrazu Kościoła i zapoznaniem się z problemami, które w innej perspektywie postrzega się z Rzymu. Podczas spotkania w Sekretariacie Stanu abp Giovanni Lajolo mówił naszym pasterzom o aktualnych relacjach Stolicy Apostolskiej z niektórymi państwami, akcentując zwłaszcza stosunki z Rosją i dialog z prawosławnym Patriarchatem Moskiewskim. Biskupi w poszczególnych dykasteriach mówili o problemach świata pracy, bezrobociu, ale także udziale chrześcijan w kształtowaniu kultury. Poruszano zagadnienia tożsamości katolickiej w kontekście laicyzacji, duszpasterstwa rodzin oraz zaangażowania świeckich w dzieło ewangelizacji. Swoje przesłanie Benedykt XVI poświęcił głównie zagadnieniom tożsamości kapłańskiej, współpracy biskupów z zakonami i osobami świeckimi.

Przesłanie Papieża Benedykta XVI do biskupów polskich przybyłych z wizytą "ad limina apostolorum"

Drodzy Bracia w biskupim posługiwaniu, serdecznie witam Was wszystkich. Cieszę się, że mogę gościć drugą grupę polskich biskupów przybyłych z wizytą "ad limina apostolorum". (...)

Księża diecezjalni
Pierwszymi współpracownikami biskupa w realizacji jego zadań są prezbiterzy. Ich przede wszystkim biskup powinien objąć swą troską. (...)
Przykład biskupa jest niezmiernie ważny. (...) Dlatego wpierw biskup powinien zwrócić szczególną uwagę na jakość wychowania w seminarium duchownym. Trzeba mieć na uwadze nie tylko intelektualne przygotowanie przyszłych kapłanów do ich zadań, ale także ich formację duchową i emocjonalną.
W 1991 roku, podczas Synodu, biskupi postulowali, aby w seminariach była większa liczba ojców duchownych i by byli oni dobrze przygotowani do spełniania wymagającego zadania kształtowania ducha i weryfikowania uczuciowej gotowości seminarzystów do podjęcia zadań kapłańskich. Warto do tego postulatu powrócić. Niedawno ukazał się dokument Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego na temat dopuszczania do święceń kandydatów. Proszę Was, drodzy Bracia, o zastosowanie tego, co zostało w nim wskazane.
Ważne jest, aby proces kształcenia intelektualnego i duchowego nie kończył się na seminarium. Potrzeba stałej formacji kapłańskiej. Wiem, że w diecezjach polskich przykłada się do tego dużą wagę. Organizowane są kursy, dni skupienia, rekolekcje i inne spotkania, podczas których księża mogą dzielić się swoimi problemami i sukcesami duszpasterskimi, umacniając się nawzajem w wierze i pasterskim zapale. Proszę, aby ta praktyka była kontynuowana.
Biskup ze swej strony, jako Pasterz, jest wezwany, aby otaczał serdeczną, ojcowską troską swoich kapłanów. Winien tak zorganizować swoje zajęcia, aby mieć czas dla kapłanów, aby ich z uwagą wysłuchać i wspomóc w trudnościach. W przypadku kryzysów powołania, jakie mogą przeżywać kapłani, biskup powinien zrobić wszystko, co w jego mocy, aby ich wesprzeć i przywrócić im pierwotny zapał i miłość do Chrystusa i do Kościoła. Nawet wtedy, gdy konieczne jest napomnienie, niech nie zabraknie tej ojcowskiej miłości.
Bogu dziękuję za to, że wciąż darzy Polskę łaską licznych powołań. Szczególnie region południowy, który, drodzy Bracia, reprezentujecie, jest pod tym względem bogaty. Mając na uwadze ogromne potrzeby Kościoła powszechnego, proszę Was, abyście zachęcali Waszych prezbiterów do podejmowania posługi misyjnej czy też pracy duszpasterskiej w krajach, w których brak duchowieństwa. Wydaje się, że jest to dziś szczególne zadanie, a nawet w pewnym sensie obowiązek Kościoła w Polsce. Posyłając jednak kapłanów za granicę, zwłaszcza na misje, pamiętajcie, aby zapewnić im oparcie duchowe i wystarczającą pomoc materialną.

Zakony
(...) Różnorodność charyzmatów i posług, jakie spełniają zakonnicy i zakonnice czy też członkowie świeckich instytutów życia konsekrowanego, jest wielkim bogactwem Kościoła. Biskup może i powinien zachęcać je do włączania się w diecezjalny program ewangelizacji i podejmowania duszpasterskich zadań, zgodnie z ich charyzmatem, we współpracy z kapłanami diecezjalnymi i wspólnotami świeckich. (...)
Bardzo zachęcam Was, Bracia, abyście otoczyli swą troską żeńskie wspólnoty zakonne, jakie znajdują się w Waszych diecezjach. Siostry podejmujące różnorakie posługi w Kościele zasługują na najwyższy szacunek, a ich praca powinna być uznawana i właściwie doceniona. Nie powinny też być one pozbawione właściwej opieki duchowej oraz możliwości intelektualnego rozwoju i wzrastania w wierze.
W szczególny sposób kładę Wam na serce losy zakonów kontemplacyjnych. Ich obecność w diecezji, ich modlitwa i wyrzeczenia niech zawsze będą dla Was oparciem i pomocą. Z Waszej zaś strony starajcie się wychodzić naprzeciw ich potrzebom, również tym materialnym.
Niestety, w ostatnich latach notuje się spadek powołań zakonnych, zwłaszcza żeńskich. Trzeba zatem wspólnie z odpowiedzialnymi przełożonymi zakonnymi podjąć refleksję nad powodami tego stanu rzeczy i zastanowić się, w jaki sposób budzić i wspierać nowe powołania do zakonów żeńskich.

Laikat
(...) Jednym z głównych celów działalności laikatu jest odnowa moralna społeczeństwa. Nie może być ona powierzchowna, wycinkowa i doraźna. Powinna charakteryzować się głęboką przemianą w etosie ludzi, to znaczy przyjęciem właściwej hierarchii wartości, według której kształtować się będą postawy.
Specyficznym zadaniem laikatu jest udział w życiu publicznym i w polityce. W adhortacji apostolskiej "Christifideles laici" Jan Paweł II przypomniał, że "prawo i obowiązek uczestniczenia w polityce dotyczy wszystkich i każdego" (n. 42). Kościół nie utożsamia się z żadną partią, wspólnotą polityczną ani z systemem politycznym, natomiast przypomina zawsze, aby świeccy zaangażowani w życiu publicznym dawali odważne i czytelne świadectwo wartościom chrześcijańskim. Mają je głosić i bronić ich, gdy zostaną zagrożone. Będą to czynić na forum publicznym, zarówno w debatach gremiów politycznych, jak i w mediach. Jednym z ważnych zadań wynikających z procesu integracji europejskiej jest odważna troska o zachowanie tożsamości katolickiej i narodowej Polaków. Prowadzony przez laikat katolicki dialog w płaszczyźnie spraw politycznych okaże się skuteczny i służyć będzie dobru wspólnemu, gdy jego podstawą będą: umiłowanie prawdy, duch służby oraz solidarność w dziele angażowania się na rzecz dobra wspólnego. Zachęcam Was, drodzy Bracia, do wspierania tej posługi laikatu, z poszanowaniem słusznej autonomii polityki.
Wymieniłem tylko niektóre formy zaangażowania laikatu w dziele ewangelizacji. Inne, jak duszpasterstwo rodzin, duszpasterstwo młodzieży czy działalność charytatywna, będą tematem dalszej refleksji podczas spotkania z trzecią grupą biskupów polskich. Teraz zaś życzę Wam, aby harmonijna współpraca wszystkich stanów w Kościele pod Waszym światłym przewodnictwem przynosiła owoce przemiany świata w duchu Chrystusowej Ewangelii.
Zawierzając Matce Bożej Wasze biskupie posługiwanie, z miłością Wam błogosławię. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Watykan, 3 grudnia 2005 r.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki