Czy Benedykt XVI odwiedzi Poznań?

W czerwcu przyszłego roku przybędzie do Polski z wizytą duszpasterską Ojciec Święty Benedykt XVI. Nie wiadomo jednak, czy odwiedzi również Poznań, choć metropolita poznański arcybiskup Stanisław Gądecki i prezydent miasta Ryszard Grobelny wystosowali już - na ręce watykańskiego sekretarza stanu - zaproszenie.

Miasto Poznań i region Wielkopolska to kolebka chrześcijaństwa w naszej Ojczyźnie, a zarazem polskiej państwowości. Ok. 950 r. na poznańskim Ostrowie Tumskim - gdzie już od przełomu VIII/IX wieku istniał gród - książę Mieszko I wzniósł główny ośrodek państwa Polan, najpotężniejszą warownię polskich Piastów. U zarania państwowości gród poznański był, razem z Gnieznem, miejscem stołecznym, co potwierdzają wykopaliska; w 1999 r. odkryto na Ostrowie Tumskim relikty palatium Mieszka I. A jego małżonka, księżna Dobrawa - matka chrzestna polskiego narodu - wzniosła na Ostrowie Tumskim kaplicę Najświętszej Maryi Panny.

Pierwszy władca Polski w 966 r. przyjął w Poznaniu chrzest, a w 968 r. powstało tutaj pierwsze polskie biskupstwo. Ojcem Episkopatu Polski został biskup Jordan, dla którego - na wyspie, wśród rozlewisk Warty i Cybiny - wzniesiono pierwszą polską katedrę. Po śmierci pochowano w niej Mieszka I, a później także jego syna, Bolesława Chrobrego, pierwszego koronowanego władcę Polski; ich prochy spoczywają obecnie w Złotej Kaplicy.

Ta piastowska katedra - matka innych polskich katedr - od samego początku szczyci się patronatem św. Piotra, co wymownie świadczy o trwałej więzi ze Stolicą Apostolską i z Rzymem jako ośrodkiem kultury. Później dodano jej także wezwanie liturgiczne św. Pawła, a postacie obu apostołów znalazły się w herbie miasta - pochodzącym z XIII wieku - którego są patronami. W 1963 r. Jan XXIII podniósł katedrę do rangi bazyliki.

Dumna przeszłość

Po raz pierwszy Poznań został wymieniony z nazwy ok. 1000 r. przez biskupa merseburskiego Thietmara. To właśnie w Poznaniu przyjął Bolesław Chrobry biskupa Pragi św. Wojciecha, w jego drodze na misje do Prus, a w 1000 r. - cesarza Niemiec Ottona III, podążającego na pamiętny zjazd gnieźnieński. W 1253 r., za sprawą lokacji na prawie magdeburskim, Poznań został przekształcony z grodu warownego w miasto, podobne do tych, które istniały już w zachodniej Europie.

A po wiekach, mocą postanowień kongresu wiedeńskiego (1815 r.), Poznań był stolicą Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W tragicznym okresie zaborów poznaniacy i Wielkopolanie prowadzili "najdłuższą wojnę nowoczesnej Europy", przeciwstawiając akcji wynaradawiania ideały pracy organicznej. Do historii przeszły także strajki szkolne dzieci wrzesińskich, które dzielnie broniły swojego prawa do pacierza w języku ojczystym.

Przez pewien czas Poznań był siedzibą Prymasa Polski. Na mocy bulli "De salute animarum" z 16 czerwca 1821 r. arcybiskupstwa gnieźnieńskie i poznańskie połączyła unia personalna, z zachowaniem odrębności terytorialnej, kapituł, konsystorzy i seminariów duchownych. Stan ten przetrwał do 4 marca 1946 r.; po nominacji Prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda na arcybiskupa warszawskiego owa unia personalna została zawieszona.

Pamięć Poznańskiego Czerwca

Jest w dziejach najnowszych Poznania data szczególna: 28 Czerwca 1956 roku. W przyszłym roku będziemy obchodzić pięćdziesiątą rocznicę tego robotniczego zrywu niepodległościowego. Chociaż władze komunistyczne zdusiły go brutalnie przy użyciu czołgów, a wielu poznaniaków straciło życie, był on pierwszym etapem na drodze do odzyskania niepodległego i suwerennego państwa. Jan Paweł II wielokrotnie przywoływał w swoich homiliach to historyczne wydarzenie, tak bardzo żywe w pamięci mieszkańców Poznania i wszystkich Polaków. Jesteśmy wdzięczni Bożej Opatrzności, że 3 czerwca 1997 r. było nam dane modlić się razem z Ojcem Świętym przy Poznańskich Krzyżach, pomniku poświęconym ofiarom komunizmu.

Czy tym razem będziemy mieli możliwość pomodlić się z Benedyktem XVI, przyjacielem i najbliższym współpracownikiem Jana Pawła II? Odwiedziny Ojca Świętego w Poznaniu byłyby dla wszystkich mieszkańców naszego regionu, a zwłaszcza dla wiernych, wydarzeniem szczególnie podniosłym.