Usunąć święty kurz

Europa traci swą duszę. Liczba katolików maleje, postępuje laicyzacja. Poglądy religijne traktowane są jak sprawa wyłącznie prywatna, coś wstydliwego, o czym nie wypada rozmawiać.

Choć liczba księży rośnie w niektórych częściach Afryki, Ameryki Łacińskiej oraz Azji, w Europie jest coraz mniej nowych powołań kapłańskich. Stary Kontynent pomału staje się terytorium misyjnym, np. Indie już przysyłają tu swoich kleryków.

Dziś bardziej niż kiedykolwiek każdy katolik powinien stać się misjonarzem we własnym kraju, wśród rodziny, sąsiadów, w pracy i na wakacjach. Zawsze i wszędzie powinien być gotowy, by dawać świadectwo chrześcijańskiej tożsamości.

Czasy duchowego chaosu

"Dana mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody (...). Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28, 18-20). Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek trzeba te słowa Chrystusa wcielać w życie. Każdy ochrzczony jest do tego wezwany osobiście. Nikomu nie wolno uchylać się od własnej odpowiedzi. Słowa świętego Pawła: "Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii" (1 Kor 9, 16) dotyczą także nas. Niestety, moc chrześcijaństwa jest niewystarczająco widoczna na co dzień.

Jan Paweł II podczas swej pielgrzymki do Polski w 1997 r. powiedział w Częstochowie: "Przyszło nam żyć w czasach duchowego chaosu, zagubienia i zamętu, w których do głosu dochodzą różne tendencje liberalne i laickie, często w sposób otwarty wykreśla się Boga z życia społecznego, wiarę chce się zredukować do strefy czysto prywatnej, a w postępowanie moralne ludzi włącza się szkodliwy relatywizm religijny. Szerzy się obojętność religijna". Ten gorzki obraz współczesności wynika niestety także z postawy chrześcijan, którzy niezbyt autentycznie wierzą w Boga albo wierzą w oderwaniu od rzeczywistości, w której żyją. Niestety, swoją pobożność często ograniczamy jedynie do modlitw w kościele, a na co dzień raczej nie chcemy być utożsamiani ze swoją religią.

W samo południe

Do uczynienia znaku krzyża w restauracji, odmawiania Różańca w pociągu czy autobusie i noszenia stroju duchownego wzywał pod koniec ubiegłego roku w Radiu Watykańskim kardynał Francis Arinze. - Przecież nikogo nie prowokujemy! Religia nie jest towarem z przemytu, lecz Dobrą Nowiną, którą powinniśmy głosić w samo południe, nie kryjąc radości z tego, że jesteśmy uczniami Jezusa! - wołał prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Komentując znaczenie i cele trwającego właśnie Roku Eucharystii, stwierdził, że jest to czas łaski, który powinien przynieść wzrost wiary, modlitwy, refleksji oraz troski o sprawowanie Mszy Świętej. Nawiązując do wcześniejszego apelu Papieża Jana Pawła II o dawanie świadectwa obecności Boga w świecie, nigeryjski kardynał przypomniał słowa Jezusa, że kto zaprze się Go przed światem, tego i On zaprze się przed Ojcem.

Papież Benedykt XVI jeszcze jako kardynał publicznie wzywał, by nad wiarą nie przechodzić do porządku dziennego, gdyż powinna być tak ważna dla człowieka, aby musiał o niej mówić. - Wiara musi być publicznie widoczna. Kto szuka, musi mieć możliwość jej znalezienia. Ważne więc, byśmy mówili światu o Chrystusie i Jego nauce. Zaliczam do tego tłumaczenie ludziom nauki moralnej Kościoła jako drogowskazu dla naszych czasów. Powinniśmy chronić podstawowe wartości przed ich zniszczeniem. Wreszcie także wewnątrz Kościoła musimy pielęgnować radość, uczucia braterskie i siostrzane. I musimy być świadomi, że jesteśmy odpowiedzialni także za dawanie świadectwa miłości: na świecie obok bogactwa jest przecież i wielka bieda, cierpienie, nędza. To wielkie zadanie dla chrześcijan: nie żyjemy dla siebie samych, ale przede wszystkim dla bliźnich. Taka duchowa solidarność jest jednocześnie najlepszym świadectwem prawdy - mówił w wywiadzie dla Katolickiej Agencji Informacyjnej wtedy jeszcze kardynał Joseph Ratzinger.

Drożdże w cieście

Tak jak apostołowie musimy wyjść z Wieczernika i odważnie świadczyć o Jezusie, bez obaw, nie zastanawiając się, czy to wypada lub co sobie pomyślą o nas inni. Alessandro Pronzato w książce "Niewygodne Ewangelie" napisał: "Trzeba mieć odwagę usunąć święty kurz, który przykrył nasz religijny strój, a który pod wpływem bierności i lenistwa uznaje się za nietykalny. (...) Trzeba, by Kościół wyszedł na zewnątrz i by jego apostołowie nie bali się pobrudzić sobie rąk, zanurzając się w rzeczywistości świata, w którym żyją. Drożdże muszą znaleźć się wewnątrz, a nie obok ciasta".

Wielu uczestniczących w coniedzielnej Mszy Świętej nie wie, że jej obrzędy końcowe i słowa wypowiadane przez kapłana: "Idźcie, ofiara spełniona" lub "Idźcie w pokoju Chrystusa" to tzw. rozesłanie. Wierni, nakarmieni Świętym Pokarmem, powinni pójść do swych domów, środowisk, wspólnot i świadczyć o tym, co otrzymali w czasie liturgii. Przecież cały Kościół, jako katolicki i powszechny, jest posłany do wszystkich, zwłaszcza do tych oddalonych.