(Nie)dostatek...

W archidiecezji gnieźnieńskiej do różnych stowarzyszeń, organizacji i wspólnot katolickich należy około trzech procent wiernych. Dużo? Mało? Mogłoby być lepiej...

Nie da się ukryć, że od kilku lat liczba osób zaangażowanych w działalność różnorakich ruchów kościelnych sukcesywnie maleje. W statystykach nie wygląda to może niepokojąco, ale widać wyraźnie, iż aktywność laikatu nie jest już tak dynamiczna, jak w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Dlaczego? Powód pierwszy to pogłębiająca się ignorancja religijna i będące jej konsekwencją powierzchowne przeżywanie wiary. Powód drugi to brak chęci i umiejętności zaangażowania się w życie Kościoła - marazm, apatia i duchowe lenistwo. Powód trzeci - będący niejako konsekwencją dwóch poprzednich - to utrwalający się wzorzec katolika ograniczającego swą religijność do wypełniania podstawowych praktyk religijnych. Wielu świeckich utożsamia Kościół z duchowieństwem i traktuje go jak instytucję, w której księża oraz osoby konsekrowane świadczą usługi religijne, a świeckim pozostaje rola klientów. Taki zafałszowany obraz utrudnia właściwe rozumienie pozycji laikatu oraz pomniejsza wagę misji, jaką ma on do wypełnienia w Kościele.

Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej "Lumen gentium" uczy, iż wierni świeccy, dzięki sakramentom chrztu i bierzmowania, stawszy się na swój sposób uczestnikami kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa, sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i świecie. Myśl tę rozwinął Ojciec Święty Jan Paweł II, który w adhortacji apostolskiej "Christifideles laici" wyraźnie podkreślił, iż wierni świeccy - wykonując swoją pracę na świecie - są w szczególny sposób powołani do współpracy z Chrystusem w przywracaniu dziełu stworzenia jego pierwotnej wartości oraz porządkowaniu go zgodnie z planem Bożym. Mają uobecniać i realizować naukę Ewangelii w dziedzinach, z którymi są związani, a pierwszą płaszczyzną ich społecznego zaangażowania winna być rodzina i parafia. ,,Świeccy winni nabierać coraz głębszego przekonania o tym, jak bardzo istotne jest apostolskie zaangażowanie na terenie własnej parafii - pisze Papież. - W aktualnych warunkach świeccy mogą i powinni czynić bardzo wiele dla rozwoju autentycznej, kościelnej jedności we własnych parafiach oraz dla rozbudzenia misyjnego zapału w stosunku do niewierzących, jak i tych, którzy zachowując wiarę, porzucają lub zaniedbują praktykę chrześcijańskiego życia". Innymi słowy, mają być apostołami Chrystusa i świadczyć o Nim nie tylko od święta, ale każdego dnia powszedniego.

Do wypełniania tej misji powołani są wszyscy ochrzczeni, niemniej obowiązek ,,dawania przykładu" spoczywa w szczególności na ludziach deklarujących przynależność do różnorakich wspólnot i ruchów katolickich. I ludzi tych jest ciągle zbyt mało. W archidiecezji gnieźnieńskiej działa ponad dwadzieścia stowarzyszeń i organizacji kościelnych (w tym pięć zajmujących się formacją młodzieży), które skupiają łącznie zaledwie trzy procent wiernych. Są one obecne głównie w dużych parafiach, ale i w małych nie brakuje zorganizowanych form apostolskiej aktywności laikatu: ministranci, lektorzy, Koła Żywego Różańca. Ważne, by w tej różnorodności odnaleźć jedność i umieć połączyć formację religijną z działalnością społeczną.