Poezja to sposób życia

Kapituła pod przewodnictwem metropolity białostockiego abp. Wojciecha Ziemby postanowiła wyróżnić ks. Sochonia za dorobek poetycki oraz za wydawanie książek dotyczących życia i męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki, za "twórczość, która przywraca wiarę w drugiego człowieka, przypominając ewangeliczne przesłanie "zło dobrem zwyciężaj"", jak napisano w uzasadnieniu.

Działalność naukowa i literacka ks. Sochonia jest niezwykle bogata, bo też i zainteresowania tego kapłana-poety są praktycznie wszechstronne. Urodził się w 1953 r. w Wasilkowie koło Białegostoku. Ukończył filologię polską, a święcenia kapłańskie przyjął w 1984 r. z rąk kard. Józefa Glempa. Jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Kard. Stefana Wyszyńskiego, wykładowcą filozofii bytu i filozofii Boga na tej uczelni. Wykłada również w Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie i na Papieskim Wydziale Teologicznym. Ponadto jest autorem licznych prac naukowych, popularnonaukowych, tekstów publicystycznych. W ostatnich latach opublikował książki "Ksiądz Jerzy Popiełuszko" (2001), "Myśli wyszukane - ks. Jerzy Popiełuszko" (2001). Lubi podróże i sztukę. Przede wszystkim jednak interesuje się poezją, którą też sam tworzy.

Radość tworzenia

- Poezja to sposób życia. Najpierw się poetycko żyje w tym sensie, że relacje między mną a ludźmi powinny wchodzić w żywioł piękna, ocalenia tego, co dobre między nami. To nie zawsze mi się udaje, ale zawsze się o to staram. Poezja to także sposób pracy duszpasterskiej. Często się zdarza, że ktoś przychodzi do spowiedzi, bo przeczytał moją książkę. Jest to więc forma rozmowy z wiernymi - powiedział laureat.

Ksiądz Jan Sochoń debiutował w połowie lat 70. na łamach prasy białostockiej. W opublikowanych wspomnieniach nie ukrywa, że przewodnikiem po poetyckich meandrach, recenzentem i przyjacielem był dla niego zmarły przed jedenastoma laty ks. Janusz Pasierb. Poezja tego kapłana to zapis osobistych, niepowtarzalnych przeżyć i doświadczeń. Autor zdaje sobie sprawę z ulotności i przemijalności świata, dlatego każda nawet najkrótsza chwila wydaje się być istotna. Nie wyczuwa się tu przygnębiającego pesymizmu ani łatwego optymizmu. Trzeba jednakże zaznaczyć, że twórczość ta pełna jest budzących zdziwienie sprzeczności. Choć to paradoksalnie sprawia, że jest to poezja niezwykle prawdziwa, bliska ludzkim rozterkom. Bohaterowie jego utworów to postacie złożone. Świat jawi im się raz jako pełen tajemnic, groźny i obojętny. Innym razem - zdaje się być pozbawiony jakichkolwiek sekretów. Twórczość Sochonia to także próba pokazania ogromnej miłości Boga do człowieka, która pokonuje wszelką słabość i ułomność ludzkiej istoty. Bohater liryczny jego wierszy jest człowiekiem grzesznym, który nieustannie upada, ale nie kryje swoich słabości. Można nawet stwierdzić, że to właśnie ludzka grzeszność staje się pretekstem do napisania kolejnego utworu. Bóg Sochonia jest rozmówcą człowieka, dobrym i kochającym Ojcem, który zna każde swoje stworzenie. Bohater nierzadko się z Nim droczy, próbuje w subtelny lub śmiały, ale nie zuchwały sposób zwrócić na siebie Bożą uwagę. Miłość i wiara w Boga stanowi antidotum na trudną egzystencję człowieka, którego czyny i słowa są źródłem cierpienia. Sposobem na uśmierzenie bólu jest oddanie go Stwórcy. Nie brakuje w tych utworach nuty ironii i zadumy, subtelności i dystansu do świata i do drugiego człowieka. Wydaje się, że Sochoń chce być przewodnikiem dla czytelników poszukujących Boga. To poeta metafizycznych obszarów, pytań o sens i istotę naszego "być". Wyznaje zasadę, że poezja wyzwala nadzieję, że możliwe jest nawet to najbardziej niemożliwe.