Czterdziesty z kolei papież pochodził z Alby, a rządy w Kościele objął po Anastazym I, który był jego... ojcem. Wybrany na Stolicę Piotrową władał Kościołem pomiędzy 22 grudnia 401 a 12 marca 417 r., czyli przez piętnaście lat, dwa miesiące i trzy tygodnie. Uznawany jest za najwybitniejszego papieża pierwszych wieków chrześcijaństwa, któremu udało się wzmocnić prymat Biskupa Rzymu.
Jego pontyfikat naznaczony był zmaganiami z herezjami chrystologicznymi: pelagianizmem, głoszącym, jakoby łaska uczynkowa nie była konieczna do zbawienia) i nestorianizmem - sugerującym, że w Jezusie były dwie osoby, a Maryja nie jest Bożą Rodzicielką. Dane mu było również - z częstym powoływaniem się na "rzymski obyczaj" - rozstrzygać wątpliwości zgłaszane przez biskupów Zachodu, a dotyczące problemów duszpasterskich, dyscyplinarnych oraz liturgicznych. Swoim legatem na Wschodzie uczynił św. Cyryla Aleksandryjskiego, zaś biskupa Palladiusza wysłał do Irlandii z misją ewangelizacyjną. Protestował po wygnaniu biskupa Konstantynopola Jana Chryzostoma, a w listach przesyłał mu słowa pociechy. Interwencja wysłanników papieskich zakończyła się ich znieważeniem, więc - już po śmierci Jana - zerwał łączność z biskupami wschodnimi. Udzielał także wsparcia św. Hieronimowi, autorowi "Wulgaty", w trudnych dla niego chwilach. Po decyzjach soboru efeskiego zwrócił się do następcy Nestoriusza z żądaniem przywrócenia pokoju. Podejmował także starania o zażegnanie nieporozumień pośród episkopatu afrykańskiego, które powstały na skutek potępienia pelagianizmu.
Zmarł w 417 r., a pochowano go na cmentarzu przy Via Portuensis, tam gdzie spoczywał już Anastazy I. Zachowało się po nim trzydzieści sześć listów, m.in. dekretalia adresowane do biskupów hiszpańskich, zebranych w 400 r. na synodzie w Toledo.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 30/2004
