Dnia 1 maja br. na zebraniu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie została przyjęta propozycja ogólnopolskiej akcji duszpasterskiej "Polscy ministranci - Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II". Akcja polega na napisaniu wspólnego listu ministrantów aktualnych i byłych (w tym także biskupów, księży, kleryków i braci zakonnych) do Jana Pawła II. List zawiera słowa wdzięczności dla Ojca Świętego za nauczanie o Eucharystii (Encyklika "Ecciesia de Eucharistia"), za Jego troskę o ministrantów (List do kapłanów 2004), i za wszystko, co Jan Paweł II czyni dla rozbudzenia ducha liturgii.
Podpisanie listu oznacza jednak podjęcie konkretnych zobowiązań związanych z kultem Eucharystii, między innymi praktykowanie Komunii duchowej i raz w tygodniu nawiedzenie Najświętszego Sakramentu połączone z modlitwą o powołania kapłańskie.
Te zobowiązania podejmuje się na rok; mają one wymiar postanowienia, nie ślubu (ich niespełnienie nie stanowi grzechu).
Wspomniana akcja dotyczy przede wszystkich tych, którzy stoją najbliżej ołtarza, a tym samym miejsca obecności Boga w Eucharystii. Także tych, którzy kiedyś mieli taką sposobność. Dla jednych i drugich ma ona przypomnieć o ogromnej wartości tego daru nieba, a obecnego tu na ziemi. Pan Bóg mimo swojego ogromu niezwykle nam ułatwił kontakt ze Sobą. Poprzez Eucharystię, jest On do dyspozycji niemal w każdej chwili. Taka dyspozycyjność może sprawić, że bardzo do niej się przyzwyczaimy i zatracimy prawdziwą jej wartość.
Stąd najwyższy Pasterz Kościoła tu na ziemi ośmielił się przypomnieć całemu Światu w encyklice z 2003 roku: "Kościół żyje dzięki Eucharystii" (l) i nieco dalej: "Ofiara eucharystyczna jest źródłem i zarazem szczytem życia chrześcijańskiego" (l) .
Trwa czas, kiedy w wielu parafiach codziennie uczestniczymy jeszcze w procesjach eucharystycznych. Codziennie także mamy możliwość uczestniczenia w nabożeństwach czerwcowych, często przy wystawionym Najświętszym Sakramencie. Przygotowujemy się do przeżywania Uroczystości Serca Pana Jezusa. Niemal każdego dnia mamy możliwość przeżywania doświadczenia Boga w tajemnicy Eucharystii. Wydaje się zatem, że byłoby dobrze, może nie w sposób formalny, ale osobisty przyłączyć się do tej niezwykłej akcji. Podjąć trud budowania w swoim życiu duchowości eucharystycznej. Zdaję sobie sprawę, że dla wielu nawet krótka adoracja raz w tygodniu jest sporym wyzwaniem. Jednakże trzeba nam pamiętać, że tylko Jezus wypełnia nasze życie "ufną nadzieją".
Pamiętajmy także o praktyce Komunii duchowej. Nawet nie wychodząc z mieszkania czy z domu, można każdego dnia (a nawet kilka razy w ciągu jednego dnia) przyklęknąć w duchu przed tabernakulum, kryjącym w sobie Jezusa Eucharystycznego i wyznać Mu swoją nędzę, poprosić Go o nawiedzenie i połączyć się z Nim przez żywą wiarę, gorącą miłość i wielkie pragnienie.
Najważniejszy w Komunii duchowej jest akt doskonałej miłości Boga, ponieważ ten, "kto trwa w miłości, ten trwa w Bogu, a Bóg w nim" (1 J 4,16). Kiedy trwamy w miłości, trwamy w Bogu. A wtedy możemy przyjść blisko Jezusa, usiąść Mu jak dziecko na kolanach, przytulić się do Niego i opowiedzieć o swojej samotności, chorobie czy niezrozumieniu przez najbliższych. Chrystus nie pozostawi bez odpowiedzi tych chwil pełnych tęsknoty. Przyjdzie z obfitą łaską w Komunii duchowej.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 24/2004
