Św. Juliusz I - 12 kwietnia

Trzydziesty piąty z kolei papież był z pochodzenia Rzymianinem, a na Stolicę Piotrową obrano go po czteromiesięcznym wakacie. Władał Kościołem od 6 lutego 337 do 12 kwietnia 352 roku, czyli przez piętnaście lat i dwa miesiące. Wznosił liczne świątynie oraz reorganizował kancelarię papieską na wzór kancelarii cesarskiej, ale przede wszystkim zmagał się z herezją ariańską. Chociaż została ona potępiona na soborze nicejskim w 325 roku, to jednak trwała, a wyznawcy Ariusza nadal zajmowali wysokie stanowiska, także wśród duchowieństwa. Biskupi, którzy pozostali wierni papieżowi, byli usuwani przez arian ze swych stolic i wypędzani, przy bierności cesarza Konstantyna i jego otoczenia, bo arianizm przeniknął także na dwór cesarski.

Jednym z prześladowanych był biskup Aleksandrii św. Atanazy. Próbowano go oskarżyć przed papieżem, więc Juliusz I zabrał głos w jego sprawie, dzięki czemu został oczyszczony z zarzutów. Jesienią 340 roku, dla załagodzenia konfliktu, papież zwołał synod rzymski, podczas którego potwierdził władzę Atanazego. Biskupi ariańscy nie przyjęli tego faktu do wiadomości, więc skierował do nich list, w którym przypomniał tradycję apostolską. Wedle niej, przed wydawaniem wyroków na innych biskupów - a zwłaszcza aleksandryjskich - powinni oni zasięgać opinii Stolicy Apostolskiej. Biskupi wschodni doskonale o tym wiedzieli, ale lekceważyli prerogatywy Rzymu.

Juliusz I zwołał także synod w Sardyce, w którym osobiście nie uczestniczył, ale jego decyzje zatwierdził. Zwrócił się także do kleru aleksandryjskiego, wyrażając radość z powrotu dzielnego biskupa Atanazego do Aleksandrii w 345 roku, Dwa lata później papież przyjął akt odwołania błędów przez biskupów Ursacjusza i Walensa, dwóch największych wrogów Atanazego. Zmarł w 352 roku, a już w 354 roku został wpisany do kalendarza rzymskiego.