Św. Flawian - 18 lutego

Stambuł - przed Ankarą stolica Turcji - był przed wiekami znany pod nazwą Bizancjum. Po 11 maja 330 r., kiedy Konstantyn Wielki ustanowił tam stolicę cesarstwa wschodniorzymskiego, nazywał się - od imienia cesarza - Konstantynopolem. I tak było aż do upadku w 1453 r., kiedy miasto zostało zdobyte przez Turków.

Chrystianizacja dawnego cesarstwa bizantyjskiego pociągnęła w IV w. rozbudowę organizacji kościelnej. Ustanowiono wtedy patriarchaty, najpierw w Aleksandrii i Antiochii, a potem w Konstantynopolu i Jerozolimie. Wspominamy dzisiaj patriarchę konstantynopolitańskiego, który był mężnym obrońcą czystości wiary. Od wczesnych lat oddał się na służbę Bożą, a po latach został proboszczem katedry pod wezwaniem Mądrości Bożej (Hagia Sofia) w Konstantynopolu. Po śmierci patriarchy św. Proklosa, w lipcu 446 r., został jego następcą. Dwór cesarski był mu niechętny, a po synodzie zwołanym w 448 r. - stał się wrogi. Synod potępił bowiem herezję Eutychesa i jego monofizyckie poglądy, wedle których Chrystus miał tylko boską naturę. Flawian powiadomił o tym biskupów, klasztory oraz papieża Leona I Wielkiego, który zatwierdził decyzje synodu. Eutychesa wspierał jednak patriarcha aleksandryjski Dioskur I, który wyjednał mu przychylność cesarza Teodozjusza II. Do Efezu zwołano synod, zwany "zbójeckim", podczas którego uznano prawowierność Eutychesa, a Flawiana złożono z urzędu i skazano na banicję. Mnisi, którym przewodził syryjski archimandryta monofizycki Barsumas, pobili wtedy jego i innych biskupów.

Znieważony patriarcha zmarł w 449 r. w Hypaepie (Dobköy koło Efezu), w drodze na wygnanie. Dwa lata później sobór chalcedoński rehabilitował go, a cesarzowa Pulcheria i jej małżonek Marcjan złożyli ciało w konstantynopolitańskiej świątyni Świętych Apostołów.