Chce sama jeść

Wychodzące z wieku niemowlęctwa dzieci wyrażają pragnienie niezależności. Bawi ich naśladowanie dorosłych, a przecież niejednokrotnie obserwują jedzących rodziców. Oczywiście minie sporo czasu, zanim maluchowi uda się przenieść pełną łyżkę do buzi, ale można tym w miarę bezboleśnie posterować. Aby ograniczyć bałagan, warto samodzielność jedzeniową dziecka wprowadzać stopniowo. Dziecko 10-miesięczne będzie zadowolone, jeśli po prostu dasz mu drugą łyżeczkę. Spokojnie je karm, a ono będzie wymachiwać swoją łyżeczką. Czasem może nawet coś nabierze, ale zanim doniesie do buzi, odwróci do góry nogami.

Rocznemu dziecku warto dać w czasie karmienia coś do jedzenia do ręki - będzie sobie przegryzać zupkę chlebem, ogórkiem lub kiełbaską. Jeśli w drugiej ręce ma łyżeczkę lub kubek z dzióbkiem, dostarczy mu to zajęcia na czas posiłku.

Próba samodzielności

Nieco starszemu dziecku można pozwolić na samodzielne próby jedzeniowe. Posiłki będą trwały dłużej, duża część wyląduje na ziemi i stole, ale będzie coraz lepiej. Warto zastanowić się nad menu i zamiast półpłynnych papek i zupek zacząć dawać jedzenie łatwiejsze w nakładaniu do buzi - na przykład nie miksowane jarzyny, kawałki mięsa itp. Moja "samodzielna" półtoraroczna córeczka, gdy jest bardzo głodna, idzie na kompromis: sama trzyma łyżeczkę, a ja nią steruję, tak, by jedzenie trafiło wreszcie do buzi.

Co jednak zrobić z dziećmi, które wszystko chcą robić same? Jeśli nie masz ochoty na wielokrotne sprzątanie pokoju każdego dnia, możesz zacząć podawać niektóre rzeczy w całości do rączki. Może być to np. parówka, ugotowana marchewka, kawałek chleba, szparag. Dziecko ma satysfakcję z samodzielnego jedzenia, a ty nie musisz po raz kolejny zmywać podłogi.

Zmuszane do jedzenia

W żadnym wypadku nie angażuj się w walkę woli. Jeśli zaczniesz wmuszać dziecku jedzenie, będzie z tym coraz większy problem. Czasem jest to kwestia smaku - np. maluch nie cierpi dyni, ale lubi soczek jabłkowo-dyniowy. Wszelkie podręczniki pocieszają, że póki dziecko rośnie zdrowo, nie trzeba się przejmować, jeśli wydaje się nam, że za mało je (chyba że chce jeść wyłącznie słodycze). Często niechęć wobec jedzenia jest po prostu potrzebą samodzielności w tym zakresie.