Z radością i odpowiedzialnie

Ewangelia przypomina nam tym razem koniec mowy Jezusa skomponowanej z przypowieści (Mt 13). Podkreśla ona rolę inicjatywy Boga. Rodzi się wątpliwość: skoro Bóg jest pierwszy i najważniejszy, jaka jest rola człowieka? Prawda o darmowej miłości Boga może bowiem zachęcać do bierności. Przywołany tekst wydaje się komponować w powiązane ze sobą dwie części: pierwsza przedstawia dynamikę podejmowania decyzji (przypowieść o skarbie i perle), druga wydobywa potrzebę brania odpowiedzialności za swe wybory (przypowieść o sieci i uczonym w Piśmie).

Pierwsze dwie przypowieści dotyczą naszego pragnienia szczęścia – poszukiwania tego, co nada życiu głęboki sens. Skarb zostaje znaleziony niespodziewanie, niejako w realiach codziennej pracy – królestwo Boże jest częścią naszych codziennych zajęć. Z kolei kupiec szukający pięknych pereł to ktoś, kto dąży do tego, co absolutne – do najwyższych wartości. Co ciekawe jednak, punktem centralnym obu przypowieści nie jest poszukiwanie i odnajdywanie, lecz radykalna odpowiedź – ich bohaterowie sprzedają cały majątek. Motywem ich gestu nie jest zaś bolesne wyrzeczenie bądź moralny przymus, ale przepełniająca serca radość. Radość z odnalezionego zbawienia ma stawać się „motorem” naszych działań, pomagać inwestować wszystko w relację z Bogiem.

Kolejne obrazy akcentują odpowiedzialność. Przypowieść o sieci przypomina, że Kościół nie jest zamkniętą sektą doskonałych, lecz otwartą wspólnotą dobrych i złych. Nie powinno to jednak stać się dla nas przyzwoleniem na bylejakość – na końcu czeka nas sąd – weryfikacja naszego zaangażowania na rzecz królestwa Bożego. Przywołanie uczonego w Piśmie, który stał się uczniem, ma z kolei pomóc nam zrozumieć, że odpowiedzialność to także dzielenie się wiarą. Polega ono na wydobywaniu ze skarbca rzeczy starych – przywoływaniu pamięci o zrealizowanych już Bożych obietnicach, ale też i rzeczy nowych – ukazywaniu obecności Boga tu i teraz.

Te rozmaite aspekty odkrywania królestwa Bożego powinny uruchomić naszą kreatywność w wielkodusznym odpowiadaniu na Bożą inicjatywę, by mogło stać się widoczne, że „Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra” (drugie czytanie).

CHWILA REFLEKSJI

Co jest źródłem mojego religijnego zaangażowania?