Radykalizm czy realizm?

Przywołana tym razem Ewangelia może czasem przerażać nas swym radykalizmem. Słysząc o konieczności miłości większej niż do najbliższych i o potrzebie niesienia krzyża, podświadomie buntujemy się przeciwko Bogu, który zdaje się stawiać nam nieludzkie wymagania. Tymczasem przywołany fragment nie jest wezwaniem do schłodzenia naszych relacji z najbliższymi czy masochizmu, lecz minitraktatem o wolności i dojrzałej miłości.

Jezus domaga się pierwszeństwa dla siebie w naszych miłościach nie po to, by zniszczyć nasze więzi, ale by je uzdrowić. Kiedy stawiamy drugiego człowieka – małżonka, dziecko czy rodzica – na miejscu Boga, czynimy z niego rodzaj absolutu. To zaś niszczy nasze więzi i rodzi toksyczne zależności. Często wiąże się też z jakimiś próbami zawłaszczenia. Ludzkie absoluty zawsze ostatecznie zawodzą, co prowadzi do rozczarowania, a z czasem nawet do nienawiści. Gdy jednak Bóg jest na pierwszym miejscu, odzyskujemy wewnętrzną wolność. Możemy kochać bliskich w prawdzie – z ich ograniczeniami, nie wymagając, by byli dla nas źródłem zbawienia.

Podobnie realistyczne jest wezwanie do niesienia krzyża. Krzyż nie jest nadzwyczajnym dopustem Bożym, lecz naszą codzienną rzeczywistością: stanowią go nasze słabości i zmagania z własnym egoizmem. Właściwie każdy człowiek jakoś niesie swój krzyż. Chrześcijanin nie robi jednak tego samotnie. Idąc za Chrystusem, wchodzimy poniekąd – jeśli odwołać się do innego obrazu – pod wspólne jarzmo (Mt 11, 30). Jezus bierze na siebie najcięższą jego część, wskazując drogę i niosąc ulgę (ofiarowując przebaczenie). Dzięki temu Jego jarzmo staje się lekkie, a dźwiganie codzienności nie prowadzi do frustracji lub rozpaczy, lecz staje się drogą do wolności.

Oczywiście, kluczem do tak opisywanego ideału jest prawda o tym, że życie istnieje tylko o tyle, o ile jest dawane i przyjmowane w łączących nas z innymi relacjach. Kto próbuje kurczowo zatrzymać je dla siebie, dusi się jak człowiek wstrzymujący oddech. Papierkiem lakmusowym takiego podejścia jest zaś oferowana innym i prowokowana u innych (sic!) gościnność. Przyjmując drugiego i dając się przyjąć innym, otwieramy nasze więzi – stwarzamy miejsce dla Chrystusa.

CHWILA REFLEKSJI

Czy w moim życiu jest miejsce na realizację ewangelicznego prawa gościnności?