Ślub kościelny dla wszystkich?

Kościelni eksperci przyznają, że sądy badające sytuację kanoniczną poszczególnych par mają dziś pełne ręce roboty, z tym że czytają to nieco inaczej niż ja. Ich zdaniem świadczy to o wrażliwości religijnej osób wnoszących sprawę i o tym, że w ten sposób chcą uspokoić swoje sumienie. Może i tak, nie chcę wytaczać kontrargumentów, bo nie mam takiej wiedzy, kompetencji i praktyki jak kanoniści. Opieram się tylko na intuicji, która podpowiada, że interpretowanie owej masowej (jak dla mnie) liczby wniosków i stwierdzeń nieważności jako czegoś pozytywnego, bo świadczącego o zmyśle religijnym wnioskodawców, nie musi być w stu procentach słuszne. W grę wchodzić mogą różne, bardzo ludzkie, pragmatyczne i praktyczne względy, związane choćby z przemożną chęcią wejścia w nowy związek.

Chcę być dobrze zrozumiany: nie opowiadam się przeciwko owym kościelnym procedurom, ale – w myśl tego, czego oczekują papieże, w tym ci wspomniani wyżej – chciałbym, aby w imię powagi instytucji małżeństwa dociekać prawdy i tylko prawdy. I zastanawiam się, czy wśród tych kilku tysięcy wydawanych w Polsce orzeczeń stwierdzających nieważność nie ma owych „łatwych orzeczeń”?

W kontekście papieskiego przemówienia któryś już raz zastanawiałem się i nad tym, co zrobić, by wiadomych wniosków składano mniej. Być może jakimś sposobem byłoby mocniejsze eksponowanie podczas kursów przedmałżeńskich wątku wiary, co postulują kanoniści „siedzący” w sprawach małżeńskich (notabene ciekaw jestem zapowiadanej na ten tydzień watykańskiej noty doktrynalnej Jedno ciało. Pochwała monogamii). Zdarza się bowiem, że dla części par chęć zawarcia ślubu w Kościele wynika nie tyle z racji religijnych, ile z chęci zaspokojenia oczekiwań najbliższych.

Wiem, kursy wszystkiego nie załatwią, ale biorąc pod uwagę rozchwianą świadomość młodych (choć nie zawsze już takich młodych…) na temat prawdziwego partnerstwa, odpowiedzialności i wierności, dobry kurs znaczy dziś naprawdę sporo. Pewien duchowny zaangażowany w duszpasterstwo rodzin powiedział mi parę lat temu, że przynajmniej w przypadku części par, wobec których orzeczono nieważność zawarcia małżeństwa, zawinił Kościół. I przytoczył opinię śp. abp. Henryka Hosera, iż Kościół powinien odmawiać sakramentu małżeństwa lub go przekładać, gdy narzeczeni nie są przygotowani pod względem duchowym. Wspomniany ksiądz przyznał z bólem: „Nie ma w nas odwagi, żeby to zrobić”. Chyba najwyższy już czas, by się na nią zdobyć.