Choroba a uczestnictwo we Mszy św.

Irena

 

Pani Ireno

Problem, o którym Pani mówi, dotyczy bardzo delikatnej materii, bo chodzi o sakrament spowiedzi świętej. Postaram się odpowiedzieć ogólnie. W sprawach rozstrzygnięć szczegółowych każdy z penitentów powinien o swojej wątpliwości poradzić się osobiście spowiednika. O grzechu przeciwko trzeciemu przykazaniu Bożemu „Pamiętaj abyś dzień święty święcił” i kościelnemu „W niedzielę i święta nakazane uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymać się od prac niekoniecznych” mówimy, gdy świadomie lekceważymy obecność na Eucharystii. Na pewno nie można więc uważać, że osoba chora postąpiła wbrew temu obowiązkowi. Bóg wie, że nie mogła być obecna. I dlatego Katechizm Kościoła Katolickiego jasno podaje, że choroba jest jednym z powodów usprawiedliwiających (por. KKK 2181). A zatem nie ma mowy o popełnieniu grzechu. A skoro tak, to wyznawanie tego na spowiedzi właśnie jako grzechu jest bezzasadne.

Innym problemem, który Pani poruszyła niejako mimo woli, jest sprawa nastawienia penitenta określonego słowami „na wszelki wypadek”. Uważam, że takie podejście do spowiadania się jest błędne. Tak jak bowiem z jednej strony nie wolno nam na spowiedzi niczego zatajać, tak z drugiej nie można traktować konfesjonału jako miejsca oczyszczania dla „świętego spokoju”. Owszem, wątpliwości należy wyjaśnić, ale po ich wyjaśnieniu już tej swoistej metody „ubezpieczania się” nie należy stosować. Bo skoro nie popełniłem grzechu, to po co mam o tym mówić. Wyznania „na wszelki wypadek” nie stanowią zwykle żadnej materii do rozgrzeszenia.